نوش‌زاد، شاهزادهٔ شورشگر، در برابر رام‌برزین فرتوت ایستاد و بانگ برآورد که سالخوردگی، تدبیر و هوش را از سر پهلوان کهنسال ربوده است. او آشکارا اعلام کرد که نه تنها امان‌خواهی و تسلیم در قاموس او و دلاورانی که همراهش شده‌اند جایی ندارد، بلکه او هرگز به دین کسری و آیین زرتشتی بازنخواهد گشت. دل او شیفته و پیرو کیش مادرش، آیین مسیح، بود و فرّه و شکوه آن را با هیچ تاج‌وتختی سودا نمی‌کرد. نوش‌زاد با یادآوری سرنوشت حضرت مسیح یادآور شد که اگر آن پیامبر پاک‌نهاد به کشته‌شدن گردن نهاد، فرّه ایزدی هرگز از او نگسست و روان پاکش به سوی دادار کیهان پرکشید تا از پلیدی‌های این خاک تیره رهایی یابد. او با صلابت اعلام کرد که از مرگ در راه باورش هیچ هراسی ندارد، چرا که زهر مرگ همیشه با تریاک و پادزهر رستگاری همراه است.
با پایان یافتن سخنان آتشین نوش‌زاد، بانگ کوس‌های جنگی و شیپورهای رزم در پهنه‌سار میدان طنین‌انداز شد. شاهزادهٔ جوان همچون شعله‌ای سوزان اسب را برانگیخت و مانند آتش مقدس آذرگشسپ بر قلب و جناح سپاه ایران تاخت. در این حملهٔ صاعقه‌وار، جناح چپ لشکر کسری از هم پاشید و شمار کثیری از جنگاوران به خاک افتادند. رام‌برزین که نبرد را چنین سهمگین و کشتارِ لشکر شاهی را پرشمار دید، خشمگین و استوار تیراندازان را فراخواند و دستور داد تا آسمان میدان را با بارانی از تیر، همچون تگرگ سهمگین بهاری، تاریک و نفوذناپذیر سازند.