چون غبار گردونه‌ها و سم اسبان جنگی از افق برآمد، رام برزین نای رویین را به صدا درآورد و صفوف لشکریان خویش را آراست. انبوه سواران جوشن‌پوش و گردش گرزهای گران، چنان گرد و خاکی برانگیخت که دل سنگ خارا از دهشت درید و خورشید تابان پشت پرده زنگارگون غبار پنهان گشت. در میانه قلب سپاه سرکش، نوش‌زاد ترگ رومی بر سر نهاده بود و لشکری بیکران از کشیشان و سپاهیان روم به هواداری او گرد آمده بودند، چنان که زمین تحت سم نعل‌ها از چشم نهان شده بود و گویی خاک می‌جوشید و آسمان می‌خروشید.
در این میان، پهلوانی زره‌پوش و دلاور به نام پیروزشیر از میان صفوف شاهی بیرون تاخت. او به بانگی بلند نوش‌زاد را خواند و گفت: «ای نامور شاهزاده! چه کسی سر تو را از داد و خرد پیچانده است؟ چگونه از آیین نیاکان خویش—از آیین کیومرث، هوشنگ و طهمورث—روی برتافته‌ای؟ آگاه باش که پدرت، آن شهریار جهاندار، قیصر روم را به زانو درآورد؛ اکنون تو چگونه توان آن داری که در برابر او سینه سپر کنی؟»
پیروزشیر با دیدن جمال چون ماه و قامت دلربای نوش‌زاد، دریغ خورد و بانگ برآورد: «افسوس بر این قامت، این گرز و شانه و برز کیانی که بی‌پشتوانه خرد، تباه می‌گردد! تو هر اندازه نیرومند باشی، توان ایستادگی در برابر کسری را نداری. از اسب پیاده شو، کلاه رومی و گرز کین از دست بنه و زنهار خواه! اگر آزار کوچکی به تو رسد، دل پدرت کسری از اندوه بریان خواهد شد. ستیزه با شهریار شایسته جوانمردی چون تو نیست؛ اندرز مرا پذیرا شو پیش از آنکه بدگویان تو را به ورطه نابودی کشانند.»