روزگار سنگین شصت و پنج سالگی بر دوش سخن‌سرای طوس سایه افکنده بود که تازیانه سهمگین‌ترین رنج گیتی بر جانش فرود آمد. گردون گردان آیین دیرین خویش را در هم شکست؛ آنگاه که نوبت رفتن پدر پیر رسیده بود، جوان سی و هفت ساله او رخت خویش از این خاکدان بربست و پدر را در نوبهار کهنسالی تنهای تنها بگذاشت. فرزند جوان، بی‌آنکه به آرزوهای دل خویش دست یابد، با شتابی دردناک چشم از جهان فرو بست و باری گران از غم و رنج بر دل پدر نهاد، چنان‌که اشک خونین از دیدگانش روان شد و پیکرش چون تنی بی‌روان بر جای ماند.
در میان این سوز و گداز، پدر پیر روان خویش را به دنبال فرزند روانه می‌سازد؛ گویی او را در سرای دگر می‌جوید تا بر سرزنش و عتاب گوید: «ای همراه من، نوبت رفتن از آن من بود؛ چرا شتاب کردی و آرامش را از روان من ربودی؟ تو که در سخت‌ترین روزگار یاور من بودی، چگونه پیرمردی کهنسال را در نیمه‌راه رها کردی و رفتی؟» شاهنامه‌سرا با دلی مالامال از درد، بر این باور است که فرزندش اکنون به جهان روشنایی و آرامش رسیده و بر آستانه پروردگار در انتظار پدر نشسته است تا او نیز از این دیرگاه فانی رخت بربندد.
در انتها، طنین ناله‌های سوزناک پدر به نیایشی خالصانه مبدل می‌شود. او رو به سوی کردگار جهان، روزی‌دهنده آشکار و نهان می‌آورد و از ذات پاک پروردگار می‌خواهد که روان فرزند جوانش را به جوشن خرد و روشنایی بیاراید و گناهان او را ببخشد و تیرگی آرامگاهش را به فروغ ایزدی مبدل گرداند.