چون اسکندر احساس کرد که خورشید زندگانی‌اش به شامگاه نزدیک شده و روزگار بر او تاریک گشته است، اندیشه‌ای سهمگین بر جانش سایه افکند. او هراسید که با مرگش، نژاد کیانیان و بزرگان ایران بار دیگر سر برافرازند و به کین‌خواهی، لشکر به سوی روم کشند. از این رو بر آن شد تا بزرگان ایران را نابود سازد. اما پیش از اجرای این تصمیم، نامه‌ای به استاد و وزیر فرزانه خود، ارسطالیس نگاشت و رأی خویش را با او در میان گذاشت. چون نامه به ارسطالیس رسید، دل حکیم اندوهگین شد و با اشک چشمانش پاسخ نامه را نوشت. ارسطو اسکندر را از بیداد و بی‌گناه کشی برحذر داشت و او را پند داد که به جای کینه‌توزی، جان خویش را به یزدان سپارد و تخم نیکی بکارد. او هشدار داد که اگر نژاد کیان نابود گردد، سپاهیان ترک، هند، سقلاب و چین بر ایران تاخته و سپس روم را ویران خواهند ساخت. پس بهتر آن است که ایران میان بزرگانش بخشیده شود و هر شهریاری بر منطقه‌ای ولایت یابد تا به عنوان سپری، روم را از تهاجم بیگانگان پاس دارند و هیچ‌کس شاه مطلق جهان خوانده نشود. اسکندر پند ارسطو را پذیرفت و فرمانروایی سرزمین‌ها را میان بزرگان تقسیم کرد و بدین‌سان پایهٔ حکومت «ملوک طوایف» نهاده شد. پس از آن اسکندر به بابل درآمد. در همان شب، کودکی شگفت‌انگیز و خرق‌عادت با سری چون شیر، سمی چون چهارپایان، تن انسان و دمی چون گاو زاد و بلافاصله بمرد. اسکندر آن را فالی شوم یافت و ستاره‌شناسان را گرد آورد. اخترشماران از بیم جان، سرنوشت را آشکار ساختند که سر شیرگونهٔ کودک مرده نشان از پایان یافتن پادشاهی اسکندر و آشوب در گیتی است. اسکندر تسلیم تقدیر یزدان گشت و دانست که پیمانهٔ عمرش پر شده است.