اسکندر، شهریار نوین جهان، وصیت و آخرین گفتار دارا را به یاد آورد و بر آن شد تا پیمان خویش را به کمال رساند. او مادر فرزانه خویش، ناهید را از عموریه به نزد خویش فراخواند و رازی را که بر بستر مرگ دارا رفته بود، بازگفت. اسکندر مادر را فرمان داد تا گام در راه اصفهان نهد و به دیداری شایسته با دلارای، بانوی دارا، بشتابد و دختر والاتبار او، روشنک را نگریسته و پیام مهر و ستایش شاهی را بدو رساند. مادر شاه با خوان و خلوتی شاهانه، همراه با سیصد کنیزک رومی که جام‌های زرین بر دست داشتند، صد شتر از گسترده‌های گران‌بها و دیباهای زرفت و سی هزار دینار نثار، همراه با ده تن از فیلسوفان شیرین‌سخن و ترجمانان دانا راهی اصفهان شد.
چون کاروان مادر اسکندر به نزدیکی اصفهان رسید، مهان و بزرگان پارس به پیشواز آمدند. دلارای خود با بزرگان به دهلیز آمد و چنان نثاری از گوهر و سیم بر پای کاروان فرو ریختند که گنجینه‌های درم خوار گشت. پس از پذیرایی شاهانه، دلارای جهاز بی‌مانند و بی‌نظیری برای دخترش روشنک آماده ساخت؛ قطاری از شتران که فرسنگ‌ها راه را می‌پیمودند، مالامال از زر و سیم، جامه‌های گران‌بها، اسبان تازی با ستام زرین، تیغ‌های هندی در نیام طلا، و زره و کلاه‌خود و برگستوان. چهل مهد زرین برپا شد و روشنک، ماهِ رویِ دودمان کیانی، در مهدی شاهوار نشست. با آنکه دل‌ها از سوگ دارا خونین بود، لب‌ها به لبخند آذین بستند و بر سرِ چترِ دیبایِ شاهزاده، مشک و درم باریدند.
چون روشنک چون ماهِ تابان وارد کاخ اسکندر شد، شهریار روم و ایران در قامتِ رسا و چهره فرشته‌گون او نگریست؛ گویی حکمت و خرد، خود او را به مهر پرورده بود. مادر اسکندر دختر را بر تخت زرین نشاند و اسکندر دل و جان نثار او ساخت. یک هفته به شادمانی و رای‌زنی گذشت و شاه دریافت که روشنک را جز بزرگی، شرم، آهستگی و خردمندی ویژگی نیست. بدین سان، آیین زناشویی برپای گشت، نویدِ دادگری بر سرتاسر ایران و توران و چین طنین‌انداز شد و ویرانی‌ها به آبادانی گرایید.