پس از یک ماه پیمودن راه‌های سخت و جان‌فرسا، سکندر و سپاهش به کوهی شگفت و خاموش رسیدند که هیچ جانوری در پناه آن به چشم نمی‌آمد. بر تارک این کوه، خانه‌ای خشان از یاقوت زرد بر بستر لاژوردین ستیغ خودنمایی می‌کرد. درون خانه، قندیل‌های کریستالی آویخته بود و در میان صحن، چشمه‌ای از آب شور می‌جوشید. نزدیک چشمه، دو تخت زرین نهاده بودند که بر یکی از آن‌ها پیکر شوربختی خفته بود؛ تنش انسان اما سرش چون گراز بود و بر بستری از کافور و زیر چادری از دیبا به خواب ابدی فرو رفته بود. چراغ آن خانه گوهر سرخی بود که روشنی‌اش سراسر دشت و کوه را فرامی‌گرفت. اما هر که قدم درون آن خانه می‌نهاد یا قصد ربودن چیزی می‌کرد، تپش و لرزه‌ای مرگبار بر بدنش می‌افتاد. ناگهان خروشی سهمگین از چشمهٔ آب شور برخاست که سکندر را پند داد و او را از آزمندی بازداشت و آشکارا خبر داد که خورشید عمرش به غروب نزدیک شده و تخت شهریاری‌اش به‌زودی بی‌شاه خواهد شد. سکندر هراسان و سراسیمه چون دود به لشکرگاه برگشت، نام پروردگار را بر زبان جاری ساخت و اندوهگین و اشکان، راه بیابان پیش گرفت.