چون نامهٔ تهدیدآمیز اسکندر به دست کید، شهریار خردمند هند، رسید و پیک جهانگوی را پیش روی خویش دید، برخاست و او را با والاترین اکرام بستود و در کنار خویش بنشاند. کید به فرستاده گفت که خاطرش به فرمان اسکندر شادمان است و هرگز از پیمان اطاعت نخواهد پیچید؛ اما سربرافراشتن و بی‌سازوچنگ و بی‌هیچ پیشکشی شایسته به درگاه شهریار جهان شتافتن، نه خشنودی پروردگار را در پی دارد و نه شایستهٔ شأن اسکندر است. پس بی‌درنگ فرمان داد تا دبیر حضور یابد؛ قلمی هندی و حریری چینی برداشتند و نامه‌ای نگاشته شد که چون باغ بهشت آراسته به واژگان فخیم بود. کید نامه را با نیایش کردگار پیروزگر، بخشنده و دادگر، و خداوند مردی و هوش و هنر آغاز نمود. سپس افزود که هیچ انسان پارسا و فرزانه‌ای از فرمان شهریاری نامور سرموئی سرپیچی نمی‌کند و شایسته نیست هیچ دارایی از شاهنشاه دارندهٔ سپاه و تاج و تیغ پنهان یا دریغ داشته شود. کید مژده داد که چهار چیز بی‌همتا در این جهان در نهان و آشکار نزد اوست که تا کنون هیچ‌کس مانند آن‌ها را نداشته و نخواهد داشت. او تعهد داد که به محض فرمان اسکندر، این چهار گنج بی‌نظیر را گسیل دارد تا دل و آئین شاه تازه و شادمان گردد، و پس از آن خود نیز بنده‌وار به درگاه وی شتافته و رسم بندگی و پرستش به جای آورد.