اسکندر پس از دریافت پیام کید، نه تن از فرزانه، پردانش‌ترین و رازدارترین پیران رومی را برگزید تا راست‌آزمایی شگفتی‌های چهارگانه هند را بر عهده گیرند. او نامه‌ای پرنیاز و سرشار از پوزش و اکرام نوشت و به فرزانگان سپرد تا به دربار کید روند. در نامه آمده بود که چون این تسعِ دانا چشم بر آن چهار شگفتی بی‌نظیر گیتی اندازند و گواهی دهند، اسکندر منشوری دلپسند صادر خواهد کرد تا کید بر فرمانروایی هند جاودان و ایمن بماند.
فرزانگان رومی شتابان به دربار کید رسیدند. سالار هند با آغوش باز و خرم‌رویی آنان را پذیرفت، شایسته‌ترین جایگاه را برایشان آراست و خستگی راه را از تنشان زدود. بامدادان، چون خورشید تیغ زرین برکشید، کید ایوان خویش را به زیورهای چینی بیاراست و بر تخت زرین، دختر پری‌چهر خویش را نشانید؛ ماهرویی که گوهر زیباییش بی‌نیاز از هر آرایشی بود و برتر از زهره در نیلگون‌آسمان می‌درخشید.
چون نه فرزانه رومی به دیدن عروس درآمدند، از شکوه و زیبایی هوش‌ربای او بر جای خشکشان زد. چنان مبهوت آن جمال آسمانی شدند که پای پیران از رفتن بازماند و زبان‌هاشان جز به آفرین و نیایش دادار جهان‌افOverlap نچرخید. دیرزمانی بر سر جادوی نگارین او خیره ماندند تا آنکه فرستاده‌ای از سوی کید آنان را به حضور بازخواند و سبب دیرکردشان را جویا شد.
یکی از موبدان رومی بانگ برآورد که در هیچ نگارخانه‌ای چنین صورتی نتوان یافت؛ آیا او آدمی است یا گوهری که زیبایی هر ستاره را در خود گرد آورده است؟ پس فرزانگان انجمن ساختند، قرطاس و قلم برگرفتند و هر یک با مرکب سیاه، وصفی سوزان و دقیق از یکی از اندام‌های آن ماهرو بر کاغذ نگاشتند. پیام‌آوری بادپا نامه‌ها را شتابان به نزد اسکندر برد.
اسکندر چون اوصاف دختر کید را بخواند، از آن کلام شگرف در حیرتی خوش فرو رفت و فریاد برآورد که «به‌به که من خرم‌بهشت را دیدم!» پس بی‌درنگ پاسخ داد که فرزانگان همراه با آن چهار شگفتی و ماهروی هند (فغستان) بازگردند و منشور ایمنی و پادشاهی کید را به او سپارند، چرا که دیگر هیچ‌کس را بر کید دست درازی نخواهد بود و شهریار یونان از دادگری او خشنود گشته است.