اسکندر، با دلی استوار چون کوه و اندیشه‌ای بی‌باک، بدون آنکه ذره‌ای هراس بر چهره راند، ناپیدا در جامه پیام‌آوری خویش، بیطقون، در دربار ملکه قیدافه حضور یافت. او که هرگز چشم از آرزوهای بزرگ برنمی‌داشت، شب را سپری کرد و با سپیده‌دم پگاه، گام بر ایوان باشکوه قیدافه نهاد. ملکه در تالاری آراسته از عاج فیل، آمیخته به گوهرهای گوناگون و رگه‌های زر و جزع بر سریر شاهی تکیه زده بود، در حالی که بوی خوش مشک فضا را آکنده می‌ساخت. دو فرزند نامدارش، طینوشِ دلاور و سوارکار، و قیدروشِ جوان، در برابرش گوش به فرمان ایستاده بودند. قیدروش، فرزند کهتر ملکه، سر پیش آورد و مادر دادگر و خردمندش را نوید داد که بیطقون را خشنود و گرامی دارد و او را با بدرقه‌ای شایسته راهی کند تا هیچ آزاری بر وی نرسد؛ چرا که بیطقون را بخشنده زندگی و نجات‌دهنده جان خویش می‌دانست. قیدافه درخواست فرزندش را اجابت کرد و وعده داد که بر ارج و بزرگی این فرستاده بیفزاید. سپس ملکه رو به اسکندر—که خویشتن را بیطقون می‌نمود—کرد و از او خواست راز نهان پیغامی را که از سوی اسکندر آورده است آشکار سازد؛ اینکه اسکندر چه در سر دارد، وزیر و مشاورش کیست و فرجام این رسالت چیست. اسکندر بی‌درنگ بانگ برآورد که پادشاه روم او را فرمان داده تا باژ و خراج آن دیار را مطالبه کند و هشدار داده است که اگر در پاسخ درنگ شود، لشکری بی‌شمار گسیل خواهد داشت و هیچ تاج، تخت، گنج، نیرو و سرزمینی برای قیدافه بر جای نخواهد گذاشت.