چون اسکندر سپاه پیروزمند خویش را از میلاد بگذشت، رو به سوی دیار قنوج نهاد و گنجینه‌های سنگین را در پشت سر بر جای گذاشت. چون لشکر به نزدیکی قلمرو فور رسید، شاه مقدونی فرمان داد تا نامه‌ای آکنده از شور رزم و تهدید نگاشته آید. سرنامه چنین برافروخت: «از شاهنشاه جهان، اسکندر، فرزند فیلقوس—فروزندهٔ آتش فتح و آرایندهٔ نعمات و شوکت—به سوی فور هندی، سپهسالار هند و بلنداختر دیار سند. نخست، آفرین بر دادار جهان‌آفرین که جاودانه است و برپای. هر آن‌کس را که او فیروزبخت گرداند، تاج و ملکش پایدار ماند، و هر که را خوار سازد، آفتاب بختش تیره گردد.» اسکندر در ادامهٔ نامه از بخشش‌های ایزدی، گذرانی روزگار و لزوم نیکی‌نامی سخن راند و سپس اولتیماتوم سهمگین خود را آشکار ساخت: فور باید بی‌درنگ از تخت کبر فرود آید، بر اسب نشیند، رایزنی با موبدان را فروگذارد و سر بر آستان شاهنشاه نهد. اگر از این فرمان سرپیچد، لشکری چون آتش سوزان بر سرش تاخته و او را غرق در پشیمانی خواهد ساخت. چون نامه به مهر شاهنشاهی آراسته گشت، فرستاده‌ای خردمند و کارآزموده، مجهز به زبان رزم و بزم، راهی دیار هند شد. فرستاده به درگاه فورِ گردن‌فراز رسید و پادشاه هند، او را با احترام پیش خواند و بر جایگاهی والا در کنار تخت خویش بنشاند.