سپاه سکندر چون خورشید تابناک از آن سرزمین به سوی دیار حبش راند. زمین از انبوه مردمان سیاه، چون پرِ زاغ تاریک گشته بود و چشمانشان در آن سیاهی بسان چراغ می‌درخشید؛ سپاهی تناور، زورمند و بلندبالا که تن‌هاشان برهنه بود. چون از دور گردِ سپاه روم و ایران برخاست، خروشی از میان آن لشکرِ پرشمار برآمد که دل آسمان را لرزاند. آنان نترس و خشمگین به سوی سکندر تاختند و پرخاشجویانِ بسیار از لشکر شاه را از پای درآوردند؛ سر نیزه‌هایشان از استخوان‌های تیز بود که بر تن دلاوران می‌نشاندند.
شهریار جهان چون تیرگی کار را دید، فرمان داد تا نبردآزمودگانش ابزار جنگ برگرفتند. با آنکه حبشیانِ برهنه با دلیری شیرآسا می‌جنگیدند، سپاه سکندر یورش آورد و چندان از آنان بکشت که شمارش ممکن نبود. زمین از خون‌ریزی بسان دریای سرخِ چین گشت و از کشتگان در هر گوشه تپه‌های بلند پدید آمد. سکندر فرمان داد تا بر فراز آن تپه‌های جسد، خاشاک و هیزم فراوان انباشتند و آتش بر آن زدند تا زمین پاک گردد.
چون پرده تیره شب فروافتاد، ناگاه بانگ سهمگین جانوری مهیب به گوش رسید. سکندر بیدار شد، زره و ترگِ رزم پوشید و آماده گشت. پیشاپیش جانوران، هیولایی به نام «کرگ» پدیدار شد؛ سهمگین‌تر و بزرگ‌تر از فیل، که بر تارک سرش شاخی تک و نیلی‌رنگ داشت. این جانور چون کوهی از آهن به لشکر زد و فراوان از نامداران را هلاک کرد و از هیچ حمله‌ای پشت ننمود. عاقبت سکندر فرمان داد تا او را تیرباران کنند؛ کمانداران آنچنان تیر بر پیکر پیل‌پیکرش باریدند تا آن کوه آهنین بر خاک افتاد. شاه پس از پدید آمدن روشنایی، سپاسِ دادار گیهان را به جای آورد و لشکر را تیز به سوی منزلی دیگر راند.