چون دلارای، بانوی بزوار ایران‌زمین، سخنان پیام اسکندر را شنید، آهی سرد و سوزان از نهاد برکشید. دیدگانش در سوگ دارا، که اینک در خاک تیره‌گون خفته بود، خون گریست. او دبیری خردمند را به پیش فراخواند و در حالی که سرشک بر رخسار می‌فشاند، نامه‌ای نگاشت پر از فرزانگی و سخنان پرمغز.
نامه با نام و ستایش کردگار دادار و پروردگار جهان آغاز گشت و سپس از گردش روزگار و سپهر گردان یاد شد که گهی خشم بارد و گهی مهر. دلارای نگاشت که سال‌ها فرّ دارا را می‌جستند و نام او زیور زبانشان بود، اما چون روزگارش سرآمد و سریر پادشاهی‌اش به تخته‌های تابوت بدل شد، اینک برای اسکندر نیکویی، بزرگی، پیروزی و شهریاری جهان را آرزو می‌نماید.
بانوی فرزانه پاسخ داد که کیفر دادگرانهٔ اسکندر بر جانوشیار و ماهیار—آن دو خیانت‌پیشه که دست به خون خداوندکار خویش آلودند—شایسته بود؛ چرا که هر که خون شاه بریزد، روزگارش بر گیتی دراز نخواهد پائید. دلارای همچنین خواستگاری اسکندر از دخترش روشنک را مایهٔ شادمانی دل خویش دانست و اعلام داشت که روشنک و تمامی خاندان شاهی، سر به فرمان و رای اسکندر نهاده‌اند. او افزون بر این، نامه‌هایی به مهتران و پهلو-نژادان جنگاور ایران فرستاد تا همگان بدانند که فرمان دارا اینک فرمان اسکندر است و هیچ‌کس نباید از پیمان او سرپیچی کند.
آن‌گاه دلارای فرستادهٔ اسکندر را با جامه، بدره‌های زر و گنجینه‌های گران‌بها نواخت. چون فرستادهٔ رومی به نزد اسکندر بازگشت و شکوه بارگاه، آیین و پاسخ همه‌جانبهٔ بانوی ایران را بازگو کرد، چنان بود که گویی شاه دارا هنوز بر سریر خویش زنده است. اسکندر از این پیروزی فرخنده و دلنشین شادمان گشت و با آرامش و تدبیر، تاج شاهنشاهی کیانیان را بر سر نهاد.