چون قیدافه راز اسکندر را آشکار کرد و تصویر او را که بر پرنیان نگاشته شده بود نشانش داد، لبخندی بر لب آورد و از جسارت و سخنان تند شهریار مقدونی شگفت‌زده شد. بانوی دانای اندلس رو به اسکندر کرد و گفت: «ای پادشاه شیرپیکر، سر خویش را به باد غرور و خودپسندی مفرور دار. مپندار که شکست فور هند و سرنگونی دارای داراب تنها حاصل زورِ بازوی تو بوده است؛ بلکه این دگرگونی روزگار و گردش اختران بود که بخت تو را بیدار کرد و پیروزی را در آغوشت نهاد. هر نیکی و فتوحی که به دست آورده‌ای از بخشش یزدان پاک دان و تا زنده‌ای سپاس‌گزار او باش. چگونه دم از دانش می‌زنی در حالی که خود با پای خویشتن به دهان اژدها آمده‌ای و در نوبهار جوانی جامه فرستادگان بر تن کرده و کفن خویش را دوری؟»
با این حال، قیدافه شیوه شهریاری خود را دور از خون‌ریزی بی‌دلیل خواند و افزود: «آیین من کشته‌کردن شاهان و پیکار بیهوده نیست؛ چه، آن‌که خون شهریاران را بریزد، فرجامی جز آتش دوزخ نخواهد داشت. تو اکنون در سرای من ایمن باش، اما پیمان ببند که پس از این هرگز به کردار فرستادگان گام برنوازی، چرا که رازت نزد من آشکار است. من صورت تمام سرکشان جهان را بر حریر نگاشته دارم تا به روز خطر راه چاره بدانم. در این دربار، من تو را همچنان «بیطقون» می‌خوانم تا هیچ‌یک از لشکریان و بزرگان به رازت پی نبرند. تو را به سلامت بازمی‌گردانم، به شرط آن‌که سوگند یاد کنی که هرگز بداندیش شهر، فرزندان و خویشان من نباشی و مرا همواره همتای خویش بدانی.»
اسکندر از سخنان سنجیده و بزرگوارانه قیدافه غرق در شادی گشت و رهایی خویش را از چنگال مرگ جشن گرفت. او به دادار جهان، آیین مسیحا و خاک رزمگاه سوگند استوار یاد کرد که با بوم و بر، فرزندان و بزرگان وابسته به قیدافه جز به راستی و نیکی رفتار نکند و هرگز کژی و کاستی در حق ایشان نپسندد. چون سوگند به پایان رسید، قیدافه اسکندر را از خطری پنهان آگاه ساخت و گفت: «طینوش، فرزند من، اندرزهای مرا سبک می‌شمارد؛ و از سوی دیگر، داماد فورِ هندی پهلوانی تندخوست که کینه مرگ فور را در دل دارد. اگر او بداند تو اسکندری، زمین و آسمان را به هم می‌دوزد تا انتقام خویش را بستاند. پس هویت خود را پوشیده دار، شادمان به ایوان فرود آی و دغدغه روزگار از دل بزدای.»