چو اسکندر فرمانروایی بر کشور ایران را به تمامی به دست آورد و خویشتن را بر سریر کیانیان استوار دید، دیده به سوی سرزمین هند افکند و لشکرِ بی‌شمار خویش را از راه و بی‌راه روانهٔ قلمرو کید هندی کرد. سپاهِ او دشت و کوه را درنوردید و به هر شارستانی که رسید، مردم دروازه‌های خویش را بر او گشودند. اسکندر که از پیروزی‌های پیاپی غروری شگرف یافته بود و کلاه‌خودِ خویش را فراتر از ستارهٔ ناهید می‌دید، هیچ‌کس را در آن دیار همتای خویش نمی‌شمرد. تا آنکه به شارستانِ بزرگِ کید که آن را میلاد می‌خواندند فرارسید و چنان سپاهی بر گرد آن بوم فرود آورد که سراسر مرز از لشکریانش پوشیده شد.
سپس اسکندر دبیر خویش را فراخواند تا نامه‌ای سهمگین و قاطع به کید بنویسد؛ نامه‌ای همچون شیری ژیان که خشمگینانه به سوی شکار می‌جهد. او نامه را با نام و ستایش یزدان پاک و تمجید از خردمندی آغاز کرد—همان دانایی که انسان را به سواد دانش و گزینش راه‌های بی‌رنج می‌رهنماید. آن‌گاه اسکندر خود را سایهٔ جهاندارِ پیروز و تکیه‌گاهِ اصلی تاج و تخت خواند و کید را هشدار داد که این نامه جانِ تاریکش را روشنی خواهد بخشید؛ مشروط بر آنکه به محض خوانده شدن توسط دبیر، بی‌هیچ درنگ، تردید و سگالشی سر به فرمان فرود آورد. او تأکید کرد که اگر نامه در تاریکی شب نیز برسد، نباید تا سپیده‌دم شکیبایی ورزد، وگرنه اسکندر بر او تاخته و سر و تاج و تختش را زیر پاهای خویش خرد و نابود خواهد ساخت.