شاهنشاه نوشین‌روان بزم و نخچیرگاهی گران برپا ساخت و یک ماه کامل فرستادگان را در ایوان شاهی و شکارگاه‌های خرّم پذیرایی کرد. سپس فرمان داد تا در دشت پهناور سرادقی والا برافرازند؛ چندان سوار بر گرد آن گرد آمدند که از گرد سم اسبان، خورشید در آسمان تیره گشت. مرزبانان زرین‌کمر از اقصی نقاط ایران‌زمین، پهلوانان بلوچ و دلاوران گیلان با سپرهای زرنگار و جامه رزمی آراسته، گرد ایوان شهریار فراهم آمدند. سیصد فیل جنگی با ستام زرین و شمشیرهای زرین‌نیام پیش فرستاده شد؛ درخشش تیغ‌ها و ژوپین‌ها چنان بود که گویی آهن و زر در هم تنیده‌اند. بر پشت پیلان جامه‌های دیبا کشیده و تخت‌های پیروزه‌گون ردیف کرده بودند. غریو کوس و کرنا در دشت پیچید و زمین از سم اسبان به لرزه درآمد.
فرستادگان بردع، هند، روم و تمام شهریاران جهان در آن دشت گرد آمدند. نوشین‌روان به فرستاده چین و همگان نشان داد که پادشاهی حقیقی از آنِ کیست و از فراز خورشید تا پشت ماهیان دریا زیر فرمان شاهنشاه ایران قرار دارد. سواران جنگی به میدان درتاختند؛ گروهی با کوپال و تیغ و گروهی با تیر و کمان و نیزه، هنر خویش را به رخ کشیدند. دشت یکسره پر شد از نیزه‌داران و ژوپین‌زنان. فرستادگان دیارهای بیگانه از دیدن شکوه این لشکر، سازوکار ناپیداخانه و هیبت شهریار در شگفت ماندند. آنان نهانی به یکدیگر گفتند که اگرچه این نمایش باشکوه است، اما ما دوست داریم هنر رزمی شخصِ نوشین‌روان را ببینیم تا چون به کشور خود بازمی‌گردیم، از دلاوری بی‌مانند او یاد کنیم.
سخن نهانی فرستادگان به گوش شهریار رسید. نوشین‌روان لبخند زد و به گنجور فرمان داد تا ابزار نبرد خاصه شاهی را به دشت آورد. زره، خفتان، خود و گرز او را آوردند و گره از آن گشودند. سلاحی چنان سنگین و کلان که هیچ پهلوان زورآزمایی در لشکر حتی توان برداشتن خفتان او را از روی زمین نداشت و گرز و خود او را جز بر و یالِ نيرومندِ شخصِ شاه کسی برنمی‌داشت. نوشین‌روان چون پیلی مست گرز گاوسار بر دست گرفت، بر باره گامزن نشست و وارد صحنه کارزار شد. ناله کرنای و زنگ پیلان هوا را شکافت و زمین زیر سم باره شهریار نالید. کسری نوشین‌روان با خود و گبر و سنان، به چپ و راست تاختن گرفت و عنان پیچید و چنان مهارت رزمی شگفت‌انگیزی به نمایش گذاشت که فرستادگان جهان یکسره زبان به آفرین گشودند و سر احترام بر خاک نهادند.