هنگامی که خاقان چین سخنان موبد دانای خویش را شنید، اندیشه‌ای نیکو و شایسته در دل پروراند. او با کاردانان و خردمندان خویش به مشورت نشست و گفت: «پیش روی ما دو کار ناگزیر است و در برابر دگرگونی‌های روزگار نباید خاموش ماند. در پیش گرفتن جنگ جز رنج و زیان به بار نیاورد و پراکندن گنج در راه آشتی و داد بسیار بهتر است. زیرا زر و سیم نه پوشش انسان می‌شود و نه خوراک او در روز نبرد. آنچه مردم به آن نیازمندند امنیت، آسایش، جامه‌های نغز و بستر آرام است. پس هر آن‌کس که از گزند بدی هراسان است، باید درم را خوار شمارد تا تن و جانش آسوده ماند.»
پس خاقان از میان سپاه خود ده تن از مردان سخنور، دانا و کارآزموده را برگزید. سپس نامه‌ای آراسته به آفرین و درود با خطی زیبا بر پرنیان چین بنگاشت. آن ده سوار دانادپژوه نهان از چشمان نامحرمان تا درگاه شاهنشاه ایران، کسری نوشین‌روان، شتافتند.
چون خبر ورود فرستادگان خاقان به کسری رسید، شاهنشاه دستور داد تا ایوان شهریاری را بیارایند و پرده را بردارند. فرستادگان با شادی و اکرام وارد بارگاه شدند، سر بر خاک نهادند و پیغام و هدایای بی‌شمار خاقان را پیشکش کردند. نامه‌ای را که بر حریر چینی نگاشته شده بود به دبیر شاه دادند. دبیر نامه را گشود و در میان حیرت همگان خواندن گرفت.
سرِ نامه آراسته به آفرین دادارِ جهان‌آفرین بر شهریار ایران‌زمین بود؛ سپس از شکوه و سپاه و گنج خاقان سخن رفته بود و اینکه فغفور چین او را خلیفه خویش ساخته و دخترش را به همسری او داده است. خاقان در نامه افزوده بود که چگونگی سرقت هدایای شاه به دست هیتالیان را شنیده و به کین‌خواهی آن، از شهر چاچ گذشته و با لشکرکشی تا رود گلزریون، سپاه غاتفر را در هم شکسته و آب جیحون را از خون دشمنان لعلگون ساخته است. او در پایان از پیروزی، فرزانگی و شرم و دادگری کسری ستایش کرده و خواهان دوستی و پیوند جاودان با شاهنشاه ایران گشته بود. کسری چون متن نامه و بزرگ‌منشی خاقان را دید، فرستادگان را گرامی داشت، جایگاهی والا به آنان داد و بزمی باشکوه با باده و خوان شاهانه برپا ساخت.