چون اسکندر پیروزمندانه به درگاه کاخ خویش بازآمد، درهای گنجینه بگشود و سیم و زر فراوان بر مستمندان و نیازمندان بپاشید؛ چنان‌که هر درویش توانگر شد و حاصل رنجِ خویش یافت. آن‌گاه فرمان براند تا سپاه گران از آن جایگاه به جنبانیده شود و به سوی بندرگاه جده تاخت. در آنجا دستور داد تا کشتی‌ها و زورق‌های بی‌شمار بپراکنند و لشکریان بر آب‌های نیلگون سوار گردند. بدین‌سان، جهانگیر پیروزمندی که روی به کشف گیتی داشت، راه دیار مصر را در پیش گرفت.
در مصر، شهریاری فرمانداری می‌کرد قیطون نام، که لشکر و خواسته او از مرز گمان و شمار بیرون بود. چون شنید که اسکندرِ گیتی‌گشا با شکوه و دم‌ودستگاه فراوان از سوی حرم پدیدار شده است، با لشکری آراسته و طبق‌های زر و گوهر و بندگان بسیار به استقبال روان شد و تاج و تخت خدیوی به پیشگاه او ارزانی داشت. اسکندر از دیدار قیطون شادمان شد و بر نیک‌خواهی او آفرین خواند و بدخواهانش را نفرین کرد. پادشاه روم یک سال کامل در خاک مصر برآمد تا رنج راه از تن سپاهیان برود و نیروی گذشته خویش را بازیابند.
در همان روزگار، در سرزمین اندلس زنی فرمانروایی می‌کرد به نام قیدافه؛ شهریاری خردمند، بخشنده و صاحب لشکری بی‌شمار که در نیکی و تدبیر نامی بلند داشت. چون آوازه فتوحات اسکندر به اندلس رسید، قیدافه سواری نگارگر و چابک‌دست از میان سپاه خویش برگزید که در کشیدن چهره‌ها مهارت بی‌همتا داشت. ملکه او را نهانی بخواند و گفت: «بی‌آنکه نامی از من یا این مرز و بوم بر زبان آوری، نهان به نزد اسکندر برو. بر قامت و چهره و رنگ او به ژرفی بنگر و صورت او را از سر تا پای، چنان‌که هست بر پارچه دیبای چین بنگار.» نگارنده فرمان بانوی خویش پذیرفت، میان به خدمت بست و چون قاصدی تندرو از اندلس به مصر شتافت. او در مصر، اسکندر را چه بر اورنگ شهریاری و چه بر پشت زین اسب زیر نظر گرفت و تصویری دقیق و راستین از وی بر قرطاس و دیبا نقش کرد و شتابان به اندلس بازگشت. چون قیدافه آن صورتِ شگفت‌انگیز را دید، اندوه‌گین و اندیشناک شد، پرده بر آن نگار کشید و راز خویش پنهان داشت.
در مصر، روزی اسکندر از قیطون پرسید: «در روی زمین، جفت و همتای قیدافه کیست؟» قیطون پاسخ داد: «ای شهریار، در جهان کسی به کامگاری و والامقامی او نیست. شمار سپاهیانش را جز در دفترهای رسمی نتوان یافت. او در گنج، بزرگی، شایستگی، وقار و تدبیر بی‌مانند است. قیدافه دژی استوار از سنگ برآورده که حتی چنگال پلنگ بر آن کارگر نیست؛ شهری به درازا و پهنای چهار فرسنگ، و گنجینه‌ای دارد که از اندازه و شمار بیرون است.»