چون مهرانِ فرزانه سخنان کید، شهریار هند، را درباره خواب‌های دهگانه شنید، او را دلداری داد و گفت: «از این خواب‌ها بیم به دل راه مده، چرا که نه از نام بلندت کاسته شود و نه آسیبی به تاج و تخت پادشاهی‌ات رسد. اسکندر با سپاهی گران از رومیان و ایرانیان روی به سوی تو نهاده است؛ اگر می‌خواهی آبروی خویش را نگاه داری، خرد را یار کن و هرگز راه رزم با او مپوی. تو را چهار چیز نایاب است که هیچ مهتر و کهتری در جهان نظیر آن را ندیده است: دختری چون بهشت برین، فیلسوفی دانای رازهای جهان، پزشکی والامقام و بلندنام، و قدحی جادویی که پر از آب شود و نه آتش و آفتاب آبش را کم کند و نه از نوشیدن کاستی پذیرد. چون اسکندر فراز آید، این چهار چیز را به او بسپار و نبرد میاز؛ که او مردی خردمند و دانش‌پژوه است و با شنیدن این پیشکش‌ها خشنود گشته و بی‌درنگ از ولایت تو خواهد گذشت.»
سپس مهران به تعبیر یکایک رؤیاهای رازآلود کید پرداخت. نخستین خواب را که در آن پیلی از سوراخی تنگ بیرون می‌آمد، نشان از پادشاهی ناپارسا، سست‌رای و آزورز در آینده دانست که بی‌دادگری پیشه کند و زیردستانش از او به ستوه آیند. دومین خواب را که پارچه‌ای ابریشمین از چهار سو کشیده می‌شد بی‌آنکه پاره شود، به دین ایزدی تعبیر کرد که چهار آیین و راه خردمندی—از آتش‌پرستان دهقان، دین موسوی، حکمت یونانی و راهی دیگر از هوشمندان—آن را پاس می‌دارند و نگهبانی می‌کنند.
سومین رؤیا درباره تشنه‌ای بود که از آب گوارا می‌گریخت و ماهی او را آب می‌داد؛ مهران گفت: «زمانی فرا رسد که مردمان دانا و فرزانه خوار شوند، مردم از دانش بگریزند و با بدان هم‌گروه گردند.» چهارمین خواب که شهری پر ز غوغا بود اما مردمانش از کوری یکدیگر را ندیده می‌انگاشتند، تعبیر به دورانی شد که نادانان بر تارک کارها نشینند و دانایان پرستار ایشان گردند، و مردم با دروغ، ستایش ایزد به جای آورند.
پنجمین خواب یعنی اسب دوسر بدون راه خورش، نشان از آز بی‌کران مردمان آینده داشت که با جمع‌آوری مال شادمان شوند اما هرگز سیر چشمی نیابند و به درویشی و دانش‌پژوهی یاری نرسانند. ششمین خواب یعنی خم‌های پر که آب در خم خالی می‌ریختند، رمزی بود از دورانی که توانگران تنها به یکدیگر ببخشند و لب مردمان تنگدست در خشکی و سختی بماند. هفتمین خواب که گاوی تنومند از گوساله‌ای لاغر شیر می‌جست، تعبیر به روزگاری شد که تندرستان و زورمندان از بیماران و بینوایان باج و مال ستانند.
هشتمین خواب یعنی چشمه خشک در میان آب‌های معطر، اشاره به پادشاهی بی‌دانش و تاریك‌درون داشت که پیوسته سپاه گرد آورد و سرانجام خود و لشکرش را به باد فنا دهد تا آیینی نو پدید آید. مهران در پایان گفت: «امروز روزگار اسکندر است و او تاج‌دار جهان. چون این چهار گنجینه را به او دهی، شادمان بگذرد.» کید چون این تعبیرهای روشن و اندرزهای گران‌بها را شنید، سر و چشمان مهران را بوسید و با دلی پر از شادی و امیدی تازه به سوی پایتخت خویش بازگشت.