چون کیخسرو شاه از دیده پهلوانان نهان گشت و در چشمه‌سار مقدس تن بشست، نامدارانی که از بازگشت سرپیچی کرده بودند، شامگاهان بر سر چشمه فرود آمدند و توشه اندک خویش را خوردند و از فرط خستگی به خوابی سنگین فرو رفتند. ناگاه ابری بس تیره و بادی سهمگین برافراشت و تندباد کولاک، تپه‌هایی از برف سپید به پا ساخت. برف چنان فرو بارید که سرِ نیزه بلند یلان نیز ناپدید گشت. پهلوانان نامدار، یک‌به‌یک در میان آن چاه‌های عمیق برف گرفتار آمدند و تپیدند؛ سرمای جانسوز تن‌های تهمتنشان را بی‌حس ساخت و سرانجام جانِ شیرین از پیکرشان پر کشید.
در آن سوی کوهسار، جهان‌پهلوان رستم به همراه زال زر و گودرز کشواد و گروهی از سواران، سه روز تمام بر فراز کوه به انتظار نشستند. روز چهارم که خورشید گیتی‌فروز برآمد، اندوهگین با یکدیگر به گفتگو پرداختند که چرا خروج شاه چنین به درازا کشیده و دلاورانی که همراه او رفته بودند کجای اند. آنان یک هفته تمام بر پشت کوه به انتظار ماندند تا آنکه گرسنگی و ناامیدی جانشان را به لب رساند. گودرز موی‌های سپید خویش را می‌کَند، اشک خونین می‌ریخت و چهره می‌خراشید؛ او بر از دست رفتن فرزندان و نوادگانش زاری می‌کرد که همگی را در راه کین‌خواهی سیاوش داده بود و اکنون مابقی خاندانش نیز در برف نابود گشته بودند. زال زر او را پند داد و از دادگری و حکمت یزدان سخن گفت و یادآور شد که نماندن در این کوهسار بی توشه، تنها راهِ پیش‌روست. آنان سرانجام با چشمانی گریان و دلی پردرد، از کوه فرود آمدند؛ در حالی که حکمت روزگار به آنان یادآور می‌شد که جهان فانی را آیینی چنین است: یکی را از خاک برمی‌کشد و دیگری را از تخت کیانی به زیر می‌آورد.