چون نیمه‌ای از تیره شب گذشت و چرخ گردون بر فراز کوهساران آرام گرفت، افراسیاب، سالار تورانیان، فرمان عقب‌نشینی صادر کرد. او دستور داد تا بنه‌وبار را بربندند و به تمامی لشکریانش کلاه‌خود و جوشن پوشاند. ده هزار سوار برگستوان‌پوش از ترکان را به طلایه‌داری گماشت و رو به لشکریان خویش گفت: «چون من خود از خروشان‌رود جیحون گذشتم، شما نیز بی‌درنگ و بی‌آنکه منتظر زورق و قایق بمانید، در پی من آب را بشکافید و بگذرید.» بدین‌سان در سیاهی شب، افراسیاب همراه با لشکر گرانش از آموی گذشت و موج‌های جیحون را پشت سر نهاد. سراسر بوم و بر، راه و بی‌راه، از خیمه‌ها و سراپرده‌های مجلل پر بود، اما هیچ رزمنده‌ای در آن‌ها بر جای نمانده بود.
با دمیدن نخستین پرتوهای سپیده‌دم از کرانه خاور، طلایه‌داران ایرانی بیدار شدند اما در هامون هیچ نشانه‌ای از لشکر توران نیافتند. پیشرو لشکریان با شتاب و مژده‌گویان به نزد کیخسرو آمد و گفت که شاه تورانیان رزمگاه را تهی کرده و گریخته است؛ تمام دشت پر از سراپرده و خیمه است، اما حتی یک سوار از دشمن در جای خویش نمانده است. چون کیخسرو این سخن را شنید، خاضعانه بر خاک افتاد و پیشگاه یزدان پاک را نیایش کرد. شاه دادگر زمزمه کرد: «ای کردگار روشن‌روان، ای جهاندار بیدار و پروردگار توانا! تو به من فرّه، تاج و نیرو بخشیدی و دل و چشم بدخواهان مرا کور ساختی. ستمکاران را از گیتی دور گردان و آنان را همواره در بیم و رنج بگذار.»
چون خورشید زرین‌سپر در آسمان برآمد و شب پیروزه‌گون رخت بربست، کیخسرو بر تخت عاج جلوس کرد و تاج دل‌افروز کیانی را بر سر نهاد. لشکریان ایران یک‌صدا به نیایش شاهنشاه پرداختند و پادشاهی‌اش را جاویدان خواستند. با به جای ماندن غنایم فراوان از لشکر شاه چین و توران، سپاه ایران از هر خواسته‌ای بی‌نیاز گشت. با این حال، برخی از پهلوانان با افسوس می‌گفتند که چگونه شهریاری چون افراسیاب توانست در سیاهی شب با همه کوس و شیپورش از چنگ چنین دلاورانی بگریزد.
کیخسرو بیدارکار به نامداران سپاه گفت: «اگرچه کشته شدن دشمن برای شاه بهتر است، اما آواره شدن و گریختن او نیز پیروزی بزرگی است. حال که پروردگار پیروزگر به ما فرّه، بزرگی و دیهیم شاهنشهی ارزانی داشته، باید شب و روز او را سپاس گوییم؛ چه اوست که هر که را بخواهد شوربخت می‌سازد یا بی‌هنری را بر تخت می‌نشاند. در دادگری الهی چون و چرا روا نیست. پنج روز در این رزمگاه می‌مانیم و در روز ششم (هرمزد) سپاه را روانه خواهیم ساخت.» در این پنج روز، ایرانیان در میدان نبرد به جستجوی پیکر یاران شهید خود پرداختند، گرد و غبار رزم را از چهره کشته‌شدگان شستند و برای هر یک دخمه‌ای سزاوار و والا برپا ساختند.