چون زال زر سخنان فرزانه و پر از فرّ ایزدی کیخسرو را شنید، حیرت بر وجودش مستولی شد و اشک از دیدگانش فرو ریخت. او دریافت که پادشاه نه از سر شتاب‌زدگی، بلکه به الهام یزدانی پیمان بسته‌است. دستان سپیدموی لرزان و خروشان برپای خاست و در برابر دادگر گیتی سر فرود آورد و گفت که آن تندی و گستاخی از نابخردی او بوده و گمراهی دیو مانع درک حقیقت گشته است. زال سالیان طولانی خدمت خویش به پادشاهان گذشته را یادآور شد و اقرار کرد که هرگز شهریاری بدین مایه فرّ و خرد که از آفریننده خورشید و ماه رهجویی کند ندیده است. کیخسرو چون اخلاص و پوزش نیت‌خواهانه زال را دید، دست پهلوان کهن را بگرفت و او را بر کنار خویش نشانید، چرا که می‌دانست آن تندی از سر مهر و دلسوزی بر ملک و ملت بوده است. پس از آن، پادشاه فرمان داد تا همگان کمر همت ببندند؛ رستم، طوس، گودرز، گیو و تمامی نامداران نبرد، سراپرده پرشکوه پادشاهی و درفش همایون کاویانی را از شهر بیرون برده و بر پهنه دشت و هامون برافرازند. رستم به شتاب دست‌اندرکار شد و سپاهیان ایران دشت را سرتاسر با خیمه‌های سپید، سیاه، بنفش و کبود پوشاندند، چنان‌که از کوه تا کوه جز سرای جنگاوران دیده نمی‌شد. در میان پهنه دشت، درفش فرخنده کاویانی با درخشش سرخ و زرد و بنفش خویش چون آفتاب می‌درخشید. سراپرده زال با درفش سیاه‌رنگش در کنار خیمه شاه برپا گشت و در سمت چپ او رستم پهلوان همراه با نامداران کابل جای گرفتند. در پیشاپیش لشکر، طوس و گودرز و گیو و دلاورانی چون رهام و شاپور و گرگین‌نیو صف آراستند و بر پشت سر آنان، بیژن و گستهم و دیگر بزرگان ایران‌زمین هم‌پیمان و آماده نبرد جای گرفتند.