چو سخنان پندآموز و مهرآمیز دستان به گوش کیخسرو رسید، شهریار جوان با دانایی و بزرگی پاسخ داد. او زال زر را پیری پاکیزه‌مغز و نیک‌اندیش خواند که از روزگار پادشاهی منوچهر تا آن زمان، همواره جز به راستی و نیکی نگامیده و همواره ستون استوار ایران‌زمین بوده است. سپس خسرو به ستایش جهان‌پهلوان رستم پرداخت؛ پهلوانی پیلتن که نه تنها پرورش‌دهنده و مربی سیاووش پاک‌نهاد بود، بلکه نام و هیبت گرز و ترگ و فرّش، پیش از آغاز نبرد، دل دشمنان را می‌لرزاند و آنان را به گریز وا می‌داشت. خسرو یادآور شد که رستم همواره به پیشگاه نیاکان او، کینه‌خواه و راهنمایی فرخنده بوده است و خدمات این دودمان تا صد نژاد دیگر بر تارک تاریخ تازه خواهد ماند.
آنگاه شاه راز گوشه‌نشینی و نبخشیدن بار به بزرگان را آشکار ساخت. او فرمود که علت این عزلت، بی‌مهری به دلیران نیست، بلکه خواسته و آرزویی بزرگ به درگاه یزدان پاک بوده است. پنج هفته تمام، خسرو شب و روز در پیشگاه داور دادگر به نماز و زاری ایستاد تا پروردگار گناهان گذشته‌اش را ببخشد، فرجام او را درخشان سازد و وی را از فراز این سپنجی‌سرای به سرای باقی هدایت کند؛ مبادا که غرور پادشاهی چون شاهان پیشین او را از راه راستی منحرف سازد. سرانجام، در سحرگاهی خجسته، چشمان شاه به خوابی کوتاه رفت و سروش ایزدی بر او پدیدار شد و مژده داد که زمان رهایی و سفر از جهان خاکی فرا رسیده و رنج و ناخفتنی‌های او به پایان آمده است. اینک، بارگاه، تاج و تخت و رنج سپاهیگری برای خسرو به سر آمده و او آماده دیدار جهان باقی است.