شصت سال از پادشاهی کیخسرو بر گیتی گذشت؛ روزگاری که در آن سرتاسر جهان، از چین و هند تا توران و روم، و از خاور تا باختر، رام فرمان او شده بود. پهنه زمین از بدی و سرکشی پاک گشت و اهریمن سرافکنده و نگونسار شد. شاهنشاه کامروا که هر آنچه از خداوند آرزو کرده بود یافته بود، ناگاه در اوج شوکت و اقتدار خویش در اندیشه‌ای ژرف و سهمگین فرو رفت. او با خود گفت که مبادا دلم به منی و کبر گراید و خویشتن را جدا از سپاس یزدان بینم؛ مبادا به سرنوشت جمشید و ضحاک دچار شوم یا مانند نیاکانم کاووس و افراسیاب راه کژ پدید آرم و فرّ ایزدی از من بگسلد.
کیخسرو دانست که والاترین پیروزی‌ها سرانجام در برابر مرگ خوار خواهد شد و تاج و تخت شاهی گذران است. او که کین پدر بازستانده و درخت عدل را در آباد و ویران گیتی نشانده بود، تصمیم گرفت پیش از آنکه گرد غرور بر چهره‌اش نشیند، با رویی سپید و روانی پاک رو به سوی پروردگار آرد. پس سالار بارگاه را فراخواند و بفرمود تا درهای ایوان کیانی را بر روی همگان ببندند و با مردمان به نرمی و نیکی سخن گویند.
سپس شاهنشاه سر و تن بشست، جامه‌ای نو و سپید بر تن کرد و با شمع خرد گام به نیایشگاه نهاد. در پیشگاه دادار پاک به زاری ایستاد و تضرع‌کنان گفت: «ای برتر از جان پاک و آفریننده روشنی! خرد و اندیشه نیکم ده و مرا از خدعه دیو آموزگار و اهریمن خودپرستی ایمن دار. گناهان گذشته‌ام را ببخش و روانم را به جایگاه نیکان و پاکان برسان تا هرگز راه راستی بر من بسته نگردد.»