کسری نوشین‌روان، پادشاه دادگر و بافرّ ساسانی، در گردآمدن بزرگان و سالاران سپاه، زبان به پند و عتاب گشود. او سپاس ایزد پاک را به جای آورد و یادآور شد که تن‌آسانی و بزم‌جویی، دلیری و گردی را از یادها می‌برد؛ چرا که هر آن کس که سختی و رنج نبرد، به گنج و آسایش دست نیابد. شاه فرمان داد تا با برآمدن ماه نو، سپاهیان از هر سو آماده رزم شوند و لشکری بیکران به سوی خراسان رانده شود تا جهان از بدی و تبهکاری پاک گردد و دادگری سرتاسر گیتی را فراگیرد.
نامداران و بزرگان، چون خشم و عزم راسخ شهریار را دیدند، سر بر خاک پوزش نهادند و وفاداری خویش را فریاد زدند و پیمان بستند که در هیچ رزمگاهی از فرمان شاه سر نتابند. با برآمدن هلال ماه نو بر تارمی لاژوردین، غوغا و بانگ کوس در بارگاه درافتاد. چون خورشید رخشان جهان را زرین ساخت، خروش کوس و ناله نای و شیپور بلند شد و دهل‌زنان پیلانِ رویین‌خم را آراستند.
یزدگردِ دبیر و اردشیرِ موبد، به دستور شاه، نامه‌های شهریاری به همه مرزداران و بزرگان نگاشتند و آنان را از بزم‌آرایی بازداشته و به آماده‌باش رزمی فراخواندند؛ همچنین نامه‌ای به خاقان چین و فغانیش فرستاده شد. آن‌گاه کسری سپاهی انبوه از مدائن بیرون کشید؛ چنان سپاهی که جهان گویی جز دریا جای دگری نداشت. از کوه تا کوه پهنه زمین از درفش کیانی و لشکریان شاه پوشیده گشت. چون سپاه به گرگان رسید، گرد و غبار لشکر خورشید را در آسمان پنهان ساخت. در آن مرزوبوم، پادشاه مدتی را به شکار در کوه و مرغزار گذراند تا سپاهیان بیاسایند و آماده نبردهای پیش‌رو شوند.