شصت و سه سال از پادشاهی پرشکوه بهرام گور گذشت؛ دورانی که در آن هیچ همتایی برای دادگری و بخشندگی او در جهان یافت نمی‌شد. در پایان سال، وزیر خردمند و دبیر رزم‌آزموده به پیشگاه شاه آمد و راز تهی شدن گنجینه‌های سلطنتی را آشکار ساخت و جویای فرمان شهریار شد. بهرام، که روانی آراسته به خرد داشت، پند داد که هرگز نباید چشم به مال مردمان داشت یا برای پر کردن گنج، بر رعایا ستم روا داشت. او خزانه دادگری و خرسندی خلق را برتر از سیم و زر دانست و فرمان داد که جهان را باید به پروردگار سپرد و به گردش چرخ گردون دل بست.
چون شب فرا رسید، بهرام بیاسود و با سپیده‌دم، سپاهیان بی‌شمار و بزرگان کشوری و لشکری در درگاه شاهی گرد آمدند. بهرام گور فرزند خویش، یزدگرد را به میان بزرگان خواند و تاج پادشاهی، طوق زرین، افسر کیانی و تخت عاج را به او سپرد. شاه کهگیل به بندگی یزدان روی آورد، تاج از سر برگرفت و از سریر شهریاری کناره گرفت تا جان خویش را آماده سفر آخرت سازد. با تیرگی شب، او آهنگ خواب کرد، اما این خواب را بیداری نبود.
با برآمدن آفتاب، موبد و نگرانان دربار که شاه را بیدار نیافتند، پر از بیم و هراس شدند. یزدگرد به بالین پدر شتافت و دید که رنگ از رخسار بهرام گریخته و کف بر دهان، بر روی دیبای زربفت جان به جان‌آفرین تسلیم کرده است. مرگ ناگهانی شهریار، دلهای همه را به درد آورد. یزدگرد سوگند یاد کرد که آیین دادگری و بخشش پدر را زنده نگه دارد تا نام بهرام به نیکی یاد شود. پس آرامگاهی شاهوار برای او ساختند و خلق در سوگ آن شاه دادگر به سوگواری نشستند، تا زمانه دفتر پادشاهی یزدگرد را بگشاید.