چون نامهٔ شهریار ایران به بارگاه پادشاه هند رسید، وی خواهان بازخوانی آن گشت. با طنین‌انداز شدن واژه‌های نامه بر زبان دبیر، رنگ از چهرهٔ پادشاه هند پرید و خشم بر سیمایش نشست. رو به فرستادهٔ ایران کرد و بانگ برآورد که در گفتار خویش شتاب مکن و تندی به خرج مده؛ چرا که شهریار تو گام بر راه غرور نهاده و طلب باج از قلمرو هند، پنداری بس خام است. شاه هند بر ثروت، گنجینه‌های دست‌نخورده، فیلان جنگی، دره و دشت‌های پر از عنبر و مشک و عود و داروهای گران‌بهای بوم خویش نازید و یادآور شد که هشتاد پادشاه تاج‌دار گوش به فرمان او دارند و مرزهای حکومت او از قنوج تا دریای چین و سقلاب گسترده است. او با تفاخر خویشتن را چون عقاب و شاهان دیگر را چون کلنگ تشبیه کرد و گفت اگر آیین پاسداشت حرمت فرستادگان نبود، سر از تنت جدا می‌ساختم.
در برابر این گفتار کبرآمیز، بهرام که خود به جامهٔ فرستاده در آمده بود، استوار برپای ایستاد و پاسخ داد: ای نامدار، اگر سالار و بزرگ قومی، از راه راستی منحرف مشو! شهریار ایران مرا فرموده تا بگویم که آزمون خرد برتر از خون‌ریزی است. دو فرزانه و سخن‌دان از دربارت برگزین تا با دانایان ما به گفت‌وگو نشینند؛ اگر دانای تو بر دانای ما چیره شد، ما را با مرز شما کاری نخواهد بود. وگرنه، صد سوارِ زبده از جنگاوران هند فراراه آر تا با یک پهلوان ایرانی درآویزند؛ تا سنجیده شود که تابِ پایداری در نبرد را دارید یا نه!