شاه بهرام گور شبرنگ خویش را برانگیخت تا به نزدیک بیشه‌ای تنگ رسید؛ آنجا دو شیر ژیان پدیدار گشتند. شاه بی‌درنگ کمان را به زه کشید و تیری بی‌پر بر سینه شیر نر فروکوفت چنان‌که تیر از پر و پیکان بگذشت و بر خاک نشست. سپس بر شیر ماده تاخت و او را نیز بر خاک افکند. سپاهیان و نیک‌خواهان به آفرین‌خوانی شهریار زبان گشودند که چسان سنگ خارا را به تیغ برمی‌کند و با تیر بی‌پر شیر می‌کشد.
شاه در مرغزار پیش رفت و چوپانانی را دید که از بیم گزند پریشان بودند. سرشبان نزد بهرام آمد و راز از ثروت بی‌کران ماهیارِ گوهرفروش بازگفت؛ دهقانی توانگر که گنجینه‌ای فراوان از زر و گوهر داشت و دختری چنگ‌زن و زیباروی به نام آرزو که ماه مجلس او بود. بهرام گور که هوای بزم و دلارام در سر داشت، از سپاه و موبدش روزبه جدا شد. او خویشتن را سواری به نام «گشسپ سوار» خواند و شب‌هنگام بر در خانه ماهیار حلقه زد.
ماهیارِ دهقان در بر مهمان بگشود و او را به گرامی‌داشت بر صدر نشاند. آرزو با چنگی در بر و نغمه‌ای چون خروش مغان درآمد و در ستایش شاه و هوش و بالای سوار ناشناس سرود خواند. دل بهرام شیفته رفتار و نوای چنگ آرزو گشت و در همان شب او را از پدرش خواستگاری کرد. ماهیار پذیرفت و آرزو پیوند خویش را با گشسپ سوار بست.
چو خورشید سر برآورد، خادمان شاه تازیانه زرین و گوهرنشان بهرام را که بر درگاه آویخته بود دیدند و لشکریان بر در خانه ماهیار گرد آمدند. دربان از پرچم‌ها و درفش‌های شاهی آگاه شد و ماهیار هراسان از خواب پرید. دهقان دریافت سواری که دوش میهمانش بود، کسی جز شهنشاه ایران، بهرام گور نیست. ماهیار و آرزو با شرم و نیازش به پیشگاه شاه آمدند، اما بهرام با گشاده‌رویی و بخشودگی از آنان پذیرایی کرد و آرزو را با تاج و زیورهای گرانبها به مشکوی شاهی فرستاد.