روزگاری که کشور آرامش یافته بود، بهرام گور برادر خود نرسی را پیش خواند و تاج و نگین حکومت خراسان را به او سپرد. شاه او را فرمود تا آن سرزمین پهناور را آباد گرداند و با دادگری دل‌های مردمان را شاد سازد؛ که بهرام به او هشدار داد پدرشان یزدگرد با بیدادگری سرانجام چون تندبادی پاییزی بر بدنی برهنه خویشتن را تباه ساخت. پس خلعت‌های گران‌بها و گنجی بسیار به نرسی بخشید و او را با دعای خیر راهی کرد. نرسی در مدتی کوتاه خراسان را آسوده به زیر فرمان درآورد.
چون خاطر شاه از خراسان آسوده شد، موبد موبدان و بزرگان را فراخواند تا درباره فرستاده قیصر روم رای‌زنی کند. این فرستاده مردی سالخورده، پر شرم و شیرین‌سخن بود که نزد فلاطون حکیم دانش آموخته بود؛ اما مدتی طولانی در انتظار دیدار شاه ایران مانده و از پژمردگی و خستگی رخسارش چون نای زرد گشته بود. بهرام گور به موبد یادآور شد که قیصر روم از تبار سلم و فریدون است و اکنون بر خلاف خاقان چین، به عقل و تدبیر رفتار کرده است. از این رو شاه تصمیم گرفت او را به بارگاه پذیرفته، سخنانش را بشنود و او را با نیکی و احترام به دیار خویش بازگرداند، چرا که شهریار خردمند باید قدر رزم‌آوران و بزم‌آوران جهان را نیک بداند. موبد نیز شاه را بر این تدبیر دادگرانه آفرین خواند.