بر روز سوم از بزم شاهانه، بهرام گور فرمان داد تا بساط کامرانی برپا سازند و دبیر خردمند را پیشگاه خویش نشانند. شهریار ایران، در حالی که رخسارش از باده لعل‌گون و شادی سرشار می‌درخشید، نامه‌ای آکنده از مهر و داد بر حریر چینی بنگاشت. او سرنگار نامه را به ستایش کردگار پاک آراست؛ خدایی که روان آدمی را به شادی می‌شوید و خرد را زیور جان می‌سازد. شاه جهان یادآور شد که نیکویی تنها از یزدان خیزد و دادگری مایه پایداری جهانداری است، و هر کارداری که بر زیردستان ستم ورزد، کیفری جز چاه و دار نخواهد دید.
بهرام گور در این نامه، پیروزی شگرف خود بر خاقان چین و سرنگونی سپاه ترکان را یاد کرد و آن را ناچیزشماریِ غرور خود و بخششِ پاک یزدان دانست. او سوگند یاد کرد که جز بندگی کردگار و راستی در اندیشه نداشته باشد و در پاداش این نعمت الهی، خراج هفت‌ساله را بر تمامی مردمان گیتی—چه زیردستان و چه همگنان—می‌بخشد. او کارداران را فرمان داد تا نام درویشان و بی‌نوایان را به درگاه فرستند تا از گنج شاهی نیازمندی‌شان برطرف گردد، فامِ وام‌داران تهی‌دست پرداخته شود و کودکان شهروندان به فرهنگ‌پژوهان و دانشمندان سپرده شوند تا روان‌ها به دانش توانگر گردد.
شاهنشاه فرمان داد که دست از مال کسان کوتاه دارند، ریشه بدی و پلیدی را برکنند و با همسایگان و فرودستان به مهربانی رفتار کنند. چون دبیر مشک‌بوی نگارش نامه را بر حریر سپید به پایان برد، بهرام گور بر عنوان آن مهر زد: «از خداوند بخشایش و فر و زور، شهنشاه بهرام گور، به مرزبانان دانا و جنگاوران فرمانبردار». پس پیکانِ تیزپای و اسبان هیون با این نامه رهنمون به چهارگوشه گیتی شتافتند و نوید دادگری و بی‌نیازی را به سراسر جهان رسانیدند.