چون بهرام گور از سامان دادن به کارزار رومیان و استوار ساختن مرزها آسوده‌خاطر گشت، اندیشه خویش را معطوف به آراستن امور سپاه و کشورداری نمود. او فرمان داد تا موبد دانا و رای‌زن، بزرگان و نامداران ایران‌زمین را به مجلسی شکوهمند فراخواند. در این انجمن، بهرام با سخاوتی بی‌مانند پهنه زمین را میان پهلوانان رزم‌آور بخش کرد؛ زر و سیم، اسبان بادپا، نگین‌های شاهوار و کلاه‌های سروری به بزرگان بخشید و به گران‌مایگان نژاده، تاج و تخت و ولایت داد، تا آن‌که جهان سراسر از داد و راستی آکنده شد و کهان و مهان شادمان گشتند. هر آن‌کس را که دستی در بیداد داشت یا سخن تلخ و نادادگرانه می‌گفت، از پیشگاه خویش براند و بی‌بهره ساخت.
پس از آن، بهرام‌شاه روی به موبدان و پاک‌دلان بخرد نمود و چنین گوهر افشانی کرد: «ای دانایان پرهنر! سرگذشت جهان را یاد آورید و در کردار شاهان پیشین، اعم از دادگر و ستم‌پیشه، نیک بنگرید. چه بسیار شاهانی که به سبب ستم و آز، دستشان از شوکت تهی گشت و تنشان از آسایش محروم ماند. در روزگار پادشاهان بداندیش، جهان در بیم و هراس می‌سوخت و دل نیک‌مردان دو نیم بود؛ دست‌ها به تبهکاری آلوده گشته و کسی را پروا و کوشش ایزدی نبود. کسی بر اهل و عیال خویش ایمنی نداشت و دل پارسایان پر از دردهای جانکاه بود؛ دست دیو ستم همه‌جا گشوده و امید خلق از پروردگار گسسته گشته بود.»
بهرام سپس افزود: «سرآمد همه نیکی‌ها و مهارکننده بدی‌ها، دانش و خردمندی و کوششِ آگاهانه است و بار سنگین مسئولیت دادگری، مستقیم بر گردن شهریار نهاده شده تا کژی از راستی بازشناخته شود. اگر پدر من، یزدگرد، دست به بیداد دراز کرد، بدانید که خردمند و پاک و یزدان‌پرس نبود؛ از کردارش شگفت‌زده نشوید، چرا که دل روشنش به تیرگی و رنگ آتش گرایید. بنگرید که جمشید و کاووس‌شاه چون از راه راستی پیوند گسستند و پیرو دیو شدند، چه بر سرشان آمد! پدر من نیز بر همان راه تباه گام نهاد و جان تیره‌اش در آب نابخردی غرق شد. زیردستانش از تندی و درشتی او به جان آمدند و بسیاری نابود گشتند. اینک او رفته و تنها نامی زشت از خود به یادگار گذاشته است و هیچ‌کس بر او آفرین نمی‌فرستد. با این حال، ما بر روان او آفرین می‌خوانیم و امید داریم که جانش در آن جهان دچار کیفر و کین نگردد.»
آنگاه بهرام‌شاه پیمانی جاودان با حاضران بست و گفت: «اکنون که بر تخت شهریاری تکیه زده‌ام، از دادار جهان نیرو می‌طلبم تا در آشکار و نهان با زیردستان به مدارا رفتار کنیم و از خاک سیاه، مشک سارا پدید آوریم؛ چنان‌که چون روزگارم به سر آید و تنم با خاک جفت گردد، دست هیچ ستمدیده‌ای بر دامن من نباشد. شما نیز جامه راستی بر تن کنید و دل از هرگونه کاستی و ناپاکی بشویید؛ زیرا از دهقان و تازی و رومی، هیچ کس از مادر جاویدان نزاده و سرانجام همگان مرگ است. مرگ چون شیری ژیان به سراغ همگان می‌آید و هیچ کس را یارای گریز از چنگال او نیست؛ مرگ حتی شیر درنده و اژدهای مهیب را خوار و تباه می‌سازد. کجا رفتند شاهنشاهان تاجدار؟ کجایند آن بزرگان و سواران گردن‌کش و پری‌چهرگان جهان؟ همگی چهره در خاک تیره کشیدند. پس بیایید دست به پاکی و نیکی زنیم و جهان را به کردار بد نیالاییم.»
شاهنشاه سپس خشم و خط‌نشان خود را برای کارگزاران ستمگر آشکار ساخت و سوگند یاد کرد: «به یزدان دارنده که به من فرّ ایزدی و تاج و تخت بخشیده سوگند، که اگر کارگزار یا دیوانی‌ای به اندازه یک مشت خاک بر فرودستی ستم روا دارد یا زیان رساند، تنش را بر آتش می‌سوزانم و پیراهنش را بر دار می‌آویزم! اگر در شب تاریک، دزدی از مستمندی پلاسی برباید، من از گنج شاهی دیبای گرانبها به تاوانش می‌فرستم تا دل غمگینش از رنج پاک شود. اگر گوسفندی در شب تاریک و برفی از رمه‌ای بربوده شود، اسبی پرمایه به تاوان صاحبش می‌دهم و منت بر او نمی‌نهم. اگر در نبرد با دشمنان، سواری خسته و زخمی گردد، زر و درم یک‌ساله به او می‌دهم و فرزندانش را در اندوه نمی‌گذارم.»
بهرام‌شاه در ادامه رهنمودهای دادگرانه خویش فرمان داد که دهقانان و مردم خراجی نپردازند، کسی آسیب به گاوان ورز و کشاورزی نرساند و حرمت آتشکده‌ها و هیربدان پاس داشته شود. او از حاضران خواست تا دل کودکان بی‌سرپرست را نشکنند، از اندیشه‌های دیوانی دوری گزینند و جوانان و پیران را گرامیدارد. چون نامداران و موبدان این سخنان فخیم و دادگرانه را از بهرام‌شاه شنیدند، اشک شوق از دیدگان فرو ریختند، بانگ آفرین و ثنا برآوردند و او را پادشاه حقیقی زمین و سایه پروردگار خواندند.