پس از آنکه بهرام‌گور در زمین هند شیرزنانه کرگ مهیب را تباه ساخت، شنگل پادشاه هند در دل از دلیری و زور بازوی این فرستاده ایرانی سخت بیمناک و حیران شد. او رازدانان تیزهوش خویش را گرد آورد و نهانی گفت: «دل من از این پهلوان هم شادمان است و هم آکنده از درد؛ چه، اگر او در قنوج ماند، تاج و نگین مرا تحت‌الشعاع قرار دهد و اگر به ایران بازگردد، بهرام و ایرانیان قنوج را زیر پا له خواهند کرد. چو کهتری چنین پیلتن و دلاور باشد، ندانم مهتر او چون است!» پس شنگل مکر و چاره‌ای اندیشید؛ او دانست که در مرز هند، بر خشک و دریا اژدهایی آتشین‌دم و سهمگین جای دارد که پیل ژیان را به دم درمی‌کشد و موج در دریا می‌افکند. شنگل تصمیم گرفت فرستاده را به نبرد این هیولا فرستد تا مگر به دست اژدها هلاک گردد و دامن شاه هند نیز از ننگ کشتن او پاک ماند.
بامدادان، شنگل بهرام را پیش خواند و با زبان ستایش گفت: «یزدان پاک تو را از زمین ایران بدین مرز آورد تا هند را از آفت و شر پاک گردانی. کاری دشوار و رنج‌آور در پیش است که آغازش محنت و فرجامش گنج و ناموری است. در بوم ما اژدهایی است که بر خشکی و دریا می‌گذرد و نهنگان را هیچ می‌شمارد. اگر این بلا را از هند دور کنی، باژ و هدیه‌های بیکران از عود و عنبر و گوهر به ایران خواهی برد.» بهرام دلیرانه پاسخ داد: «من به فرمان دادار جهان، پی این اژدها را از خاک هند برخواهم کند؛ تنها راه نشیمن او را به من بنما.»
شنگل راهنمایی همراه او ساخت. بهرام با سی سوار خنجرگذار ایرانی به راه افتاد تا به کرانه دریا رسید و در تاریکی سایه مهیب اژدها را دید. همراهان ایرانی نگران شده و گفتند این بلا بسیار سهمگین‌تر از کرگ پیشین است، اما بهرام گرد فرمود که سرنوشت در دست یزدان است و مرگ و زندگی به قضا بستگی دارد. پس کمان را به زه کرد و تیرهای پیکان‌پولادینش را که به شیر و زهر آغشته بود بر پیکر اژدها بارید. تیرها دهان و سر هیولا را بدوختند و خون زهرآگین بر خاک جاری شد. آنگاه بهرام تیغ زهرآبگون برکشید، شکافی گران بر دل اژدها افکند و با تبرزین و شمشیر سرش را از تن جدا ساخت. سر دیوسار هیولا را بر گردونه نهادند و به نزد شنگل کشیدند. چون شنگل و بزرگان هند آن سر دیوآسا را دیدند، خروشی از آفرین و ستایش بر پروردگار و بر بوم ایران‌زمین برافراشتند که چنین گوهر دلیری و شهریاری پرورش داده است.