در روزگار پادشاهی بهرام گور، شهریار بیدار و دادگر، نامه‌ها به گوشه‌وکنار جهان فرستاده شد تا از حال و روز هر درویش و توانگری آگاهی یابد. پاسخ‌ها از هر مرز و بوم بازآمد که زمین همه آباد است و آفرین بر شاه دادگر نثار می‌شود؛ مگر از سوی درویشان و تهی‌دستان که از گردش روزگار نالان بودند. آنان نوشته بودند که توانگران چون به میگساری می‌نشینند، تاج گل بر سر می‌نهند و با آوای خنیاگران و نوای بربط جام می‌نوشند، اما ما تهی‌دستان بی‌رود و بی‌گل می می‌خوریم و توانگران ما را به هیچ می‌شمارند.
شاه بهرام از شکایت رندانه درویشان لبخند زد و پیامی شتابان نزد شنگل، شهریار هند فرستاد. او از شنگل خواست تا ده هزار تن از لوریان—خنیاگران و بربط‌نوازان زبردست، زن و مرد—را برگزیند و به ایران زمین بفرستد تا پیش هر کهتر و مهتری رامشگری کنند و دل ناداران را شادی بخشند.
شنگل نامه شاه ایران را خواند و ده هزار لوری نامدار را برگزید و با خلعت و رامشگری به درگاه بهرام فرستاد. چو لوریان به ایران رسیدند، بهرام گور فرمان داد راه بر آنان گشودند و به هر یک، گاو و خری و خروارها گندم بخشید تا به کشاورزی بپردازند، گندم را تخم کار کنند و با درآمد آن روزگار بگذرانند و برای درویشان نوای خوش بربط سر دهند.
اما لوریان که خوگر به رنج کشاورزی نبودند، گندم و گاو را خوردند و سر سال با رخساره‌هایی زرد و تهی‌دست به درگاه شاه بازآمدند. بهرام گور به آنان گفت: «کشاورزی و درو کار شما نبود! اکنون تنها خران برایتان مانده است؛ بنه بر پشت خران نهید، ابریشم بر رودهای بربط ببندید و در جهان بگردید.» از آن پس، لوریان با پاک‌گفتار شاه در جهان آواره شدند، سگ و کبک همراه خویش کردند و شب و روز در راه‌ها به چاره‌جویی و دزدی روزگار گذراندند.