روز دگر، بهرام گور کمان و ترکش برداشت و تنها به شکارگاه تاخت. با برآمدن خورشید سوزان و گرم شدن دشت، شهریار از نخچیر بازگشت و روانه سرای بازرگانی توانگر اما سخت بخیل شد. بهرام سوار بر باره به کاخ بازرگان درآمد و او را دید و خسته از راه، طلب اسکان نمود و اندکی درم پیشکش داد تا نبید کهن، بادام بریان و مرغی خانگی برایش فراهم آورد، چرا که مدعی بود از درد شکم می‌نالد. بازرگان بخیل اما خواسته سوار ناشناس را خوار شمرد؛ بادام و می نیاورد و تنها مرغی داغ پیشش نهاد و چون بهرام از نبید سخن گفت، او را نادان و بی‌خرد خواند. بهرام صبوری ورزید، نان برخواند و خفت.
با سپیده‌دم و رفتن چادر قیرگون شب، بازرگان بخیل بر شاگرد خویش بانگ زد و او را سرزنش کرد که چرا مرغی گران خریده و مایه زیان شده است. شاگرد جوان‌مرد که آزاده‌خویی در نهاد داشت، کینه‌ورزی استاد را برنتافت و اعلام کرد که آن مرغ از حساب اوست و مهمان را پذیرایی خواهد کرد. جوان شتابان به بازار رفت؛ دویست تخم‌مرغ، مرغ بریان، گوشت بره، شکر، بادام، می، زعفران و گلاب آورد و خوانی بس رنگین و شاهانه آراست و با احترام فراوان جام را نخست به بهرام داد و مهمان‌نوازی آیینه‌گون نمود.
بهرام گور از فرط خرسندی و شگفتی، نوشید و شادمان شد. سپس سوار بر باره خویش شد و به کاخ شهریاری بازگشت. چون خورشید بر تخت عاج ساسانی تابید، بهرام بر اورنگ شاهی نشست و فرمان داد تا بازرگان بخیل و شاگرد جوانش را به دربار آورند. شاگرد جوان را در کنار بزرگان و مهتران کابل و ایران نشانید، کیسه سیم و زر به او بخشید و مقرر داشت که بازرگان خسیس تا زنده است بنده و خدمتگزار شاگرد خویش باشد و هر ماه نیز مبلغی گزاف به او بپردازد تا آن جوان آزاده همواره بتواند خوان کرم برای مهمانان بگسترد.