چون کارِ سامان‌دادن به مرزهای توران‌زمین پایان یافت و خاطر بهرام‌شاه از دغدغه و اندیشه آسوده گشت، دبیر خویش را فراخواند تا قلمی آغشته به مشک و حریری چینی پیش آرد. شاه نامه‌ای پیروزمندانه به برادرش نرسی در ایران‌زمین و بزرگانِ کشور بنگاشت. سرِ نامه را به نیایش و آفرینِ آفریدگارِ جهان بیاراست؛ خدایی که دارندهٔ پیروزی و توانا بر گردون، بهرام، کیوان و ماه است و چرخِ گردان و خاکِ استوار به فرمانِ اوست.
بهرام در نامه، برادر و سرانِ ایران را آگاه ساخت که چگونه لشکرِ بی‌شمارِ خاقان، که همچون دریایی تیره جهان را فراگرفته بود، در هم شکست و خاقانِ چین گرفتار و دست‌بسته بر شتر روانه گشت. او خبر داد که سرکشان گردن نهاده‌اند، باژ و باجِ سالانه را پذیرفته‌اند و او اینک پس از شتابِ نامه‌برانِ بادپا، خویشتن با سپاهی پیروزمند به سوی میهن بازخواهد گشت.
چو نامه به نرسی رسید، دلِ شاهزاده و بزرگان از شادی بردمید و بانگِ شادمانی در ایران بپیچید. اما نامداران و بزرگانی که پیشتر از بیمِ خاقان دچار نومیدی گشته و راهِ انحراف پیموده بودند، از شرم و بیمِ گناهِ خویش لرزان شدند. ایشان نزد موبد و نرسی آمدند، پوزش‌خواهانه به خطای خویش اعتراف کردند و از نرسی خواستند تا در پاسخِ نامه، شفاعتِ آنان را نزد شاه کند. نرسی پوزشِ آنان را پذیرفت و نامه‌ای مهرآمیز نوشت. همچنین پهلوانی خردمند به نام برزمهر به پیکاری روانی پرداخت تا دلِ شاه را نرم سازد. با شنیدنِ سخنانِ برزمهر، آتشِ خشمِ بهرام فرو نشست و بر گناهِ بزرگان بخشایش آورد. در پیِ این پیروزی، فرمانروایانِ چغانی، چگلی، بلخ، بخارا و غرجستان با باژ و برسم به درگاهِ شاه آمدند و طوقِ بندگی و اطاعتِ سالانه بر گردن نهادند.