چون بهرام گور در پیوند خویش با سپینود، دختر شنگل، آرام و دم‌ساز گشت، مهر و دلبستگی شاهانه او چنان بر دل بانو نشست که سپینود شاهیِ جهان‌گشای او را بازشناخت و شب و روز از شوق چهره‌اش اشک بر گونه می‌بارید. شنگل چون این مهرِ خردافروز را میان آن دو دید، بدگمانی‌ها را از دل بشست و خاطر آسوده ساخت. روزی از روزها، بهرام در خلوتی رازآمیز با سپینود نشست و پرده از راز خویش برداشت؛ او بازگفت که شهریار سرای ایران است و افزون بر پشتیبانی کردگار، دادگری و شکوهی بی‌همتا در میهن چشم‌انتظار اوست. سپینود، پیمان وفاداری استوار کرد و پذیرفت که شوهر را در هر خطری همراهی کند.
سپینود چاره کار را در آیین جشنی دانست که پدرش شنگل سالانه در بیشه‌ای مقدس، به فاصله بیست فرسنگی قنوج، برپا می‌ساخت. او به بهرام پیشنهاد کرد که به محض خروج شنگل و لشکریانش برای نیایش و شکار گور در بیشه، او نیز با تظاهر به شکار از شهر بیرون رود. بهرام از این هوشمندی شادمان شد و تمام شب را در اندیشه بیدار ماند. با سپیده‌دم و برآمدن خورشید جهان‌آرا، بهرام گور بر باره نشست و جامه شکار بر تن کرد و با ایرانیان همراه خویش روانه راه گشت.
در میان راه و نزدیک ساحل دریا، کاروانی از بازرگانان ایرانی پدیدار گشت. بهرام با لب گزیدن، ایشان را از سجده و ادای احترام بازداشت تا راز پنهان بماند. سپس با سخنانی فخیم و هشداردهنده، آنان را آگاه ساخت که افشای این راز، خاک ایران را غرق در خون خواهد ساخت. پس سوگندی سخت از آنان گرفت تا دهان ببندند و کاروانسالاران نیز با چشمانی پر از اشک، جان خویش را فدای شهریار کرده و بر رازداری پیمان بستند.
از سوی دیگر، سپینود به مادر خویش خبر داد که برزوی (بهرام) سخت بیمار گشته و توان حضور در جشن شاهی را ندارد. شنگل با شنیدن این عذر، بیمار را از حضور در آیین معاف داشت و با سپاهش راهی بیشه شد. چون تاریکی شب بر گیتی سایه افکند، بهرام گور سپینود را بر پشت اسب نشاند، یاد یزدان بر زبان راند، کمند و گرز بربست و شتابان خود را به دریا رساند. در آنجا با زورقی که فراهم کرده بود، همسرش و همراهان را از آب گذرانید و با دمیدن سپیده‌دم، پهلوان جهان‌آرا گام بر خاک خشكی نهاد تا راه ایران‌زمین را در پیش گیرد.