سپاه گران اسکندر بادپا و شتابان روی به سوی بابل نهاد، چنان‌که از گرد رزم‌آوران و سم اسبان، خورشید در آسمان پنهان شد و هوای گیتی تاریک گشت. یک ماه تمام لشکر بدون هیچ آسایش و درنگ پیش رفتند تا به ستیغ کوهی خارائین و سر به فلک کشیده رسیدند که ابرهای تیره بر فراز آن خیمه زده بودند و قله‌اش گویی به گردونِ کیوان می‌سود. شاه و کاروان از یافتن راهی برای گذر فروماندند و با سختی بسیار از فراز صخره‌های سخت گذشتند، تا آنکه در آن سوی کوه، دریایی ژرف و بیکران در برابر دیدگانشان پدیدار شد.
با دیدن دریا و دشت، شادمانی بر لشکر خسته سایه افکند و همگی پروردگار جهان را سپاس گفتند. در آن کرانه، دد و دام بسیار بود و رزم‌آوران تنها از شکار تغذیه می‌کردند. ناگهان از دور مردی شگفت‌انگیز و ستورگون پدیدار شد؛ تنش زیر انبوهی از موی چون نیل تیره بود و دو گوش بزرگ به سان گوشهای پیل داشت. پهلوانان او را به بند کشیده و به نزد اسکندر آوردند. اسکندر از آفرینش او حیرت کرد و نام یزدان را بر زبان آورد، سپس از نام و تبار و خواهش دلش پرسید.
آن مرد پاسخ داد که نامش گوش‌بستر است. اسکندر از او درباره سرزمینی که در آن سوی آب‌ها، خورشید از سمت آن برمی‌آمد پرسش کرد. گوش‌بستر راز از شهری شگفت‌انگیز برداشت: شارستانی چون بهشت پرنیان، که خانه‌هایش نه از خاک، بلکه از پوست و استخوان ماهی برپا شده و بر دیوار ایوان‌هایش پیکره و نگارینه‌های افراسیاب و کَی‌خسروِ دادگر با شکوهی برتر از آفتاب نقش بسته است. او گفت مردم آن شهر جز ماهی خوراکی ندارند و شهرشان تهی از هرگونه گرد و خاک است.
به فرمان اسکندر، گوش‌بستر روانه آن شارستان شد و هفتاد تن از بزرگان و سالخوردگانِ خردمند آن دیار را گسیل داشت. آنان جامه‌هایی از خز و حریر بر تن داشتند؛ پیران جام‌های زرین پر از گوهر و درّ نایاب در دست گرفته و جوانان تاج‌های شاهوار به پیشکش آورده، در برابر قیصر سر فرود آوردند و به ستایشش پرداختند. اسکندر شب را در آن دیار سپری ساخت و با بانگ خروس و طنین کوسِ شاهی، بار دیگر لشکر را برداشت و روی به سوی بابل نهاد.