پس از دریافت چهار پیشکش بی‌مانند از کید، اسکندر فرمان داد تا جام زرین شگفت‌انگیز را پیش آورند و آن را از آب سرد پر سازند. از سپیده‌دم تا هنگام خواب، همه لشکریان و همراهان شاه از آن جام نوشیدند، اما قطره‌ای از آب آن کاسته نشد و همچنان لبریز باقی ماند. اسکندر که از این پدیده شگفت‌زده شده بود، فیلسوف دانا را فراخواند و گفت که نباید این راز دانش را از او پنهان دارد؛ او می‌خواست بداند آیا زایش دائم آب از تراز اختران است یا از ابزارها و جادوهای هندویان.
فیلسوف فرزانه پاسخ داد که شهریار نباید این جام را خوار شمارد، چرا که اخترشناسان و حکیمان نامدار از سرتاسر جهان سالیان دراز نزد کید گرد آمدند و رنج‌های بیکران بر خود هموار ساختند. آنان با پایش دقیق گردش ستارگان در روزهای روشن و شب‌های لاجوردی، این جام را پدید آوردند. همان‌گونه که سنگ مغناطیس آهن گران را به سوی خود می‌کشد، این جام نیز با خاصیت طبیعی خویش آب گوارا را از چرخ گردون می‌کشد و هرگاه آب درونش کم شود، ناپیدا از چشم آدمیان، تشنه‌کامی خویش را از نیسان آسمان خرسند می‌سازد.
چون سخنان نغز دانا بر دل اسکندر نشست و آن را سودمند و راست یافت، پیران میلاد را پیش خواند و سوگند یاد کرد که پیمان دادگرانه خویش را با کید هرگز نخواهد شکست و حرمت او را پاس خواهد داشت؛ چرا که با دستیابی به این چهار شگفت، دیگر نیازی به افزون‌طلبی در خاک هند نمی‌دید. آن‌گاه اسکندر دستور داد باروبنه‌ای عظیم از دویست بارکش مالامال از گواهر و صد تاج گوهرنشان آماده سازند و گنجینه‌های بی‌شمار از دینار و گوهرهای گران‌بها را در شکاف کوهسار نهان کنند. چنان گنجها در دل کوهساران ناپدید گشت که هیچ چشم‌اندازی از پدیدآورندگان آن بر جای نماند و پس از آن نیز کسی را بر آن گنج نهان دسترسی نیافت. اسکندر تنها نشان و یادگاری از آن گنجینه‌های کوهستان برداشت و راه خویش را ادامه داد.