چون اسکندر جهان‌گشا آگاهی یافت که در سرزمین اندلس بانویی خردمند و پرشکوه به نام قیدافه بر اورنگ پادشاهی تکیه زده، فرمان داد تا دبیر هوشیار درگاه بر حریری والامقام نامه‌ای نگارد. نامه با ستایش ایزد پاک و دادگر آغاز شد؛ خدایی که گرداننده سپهر و آفریننده مهر و ماه است و هر که را سزاوار باشد، بزرگی می‌بخشد. اسکندر در این نامه بیداد و کینه‌توزی را از خود دور دانست و به قیدافه هشدار داد که سر فرود آورد، باج و ساوی شایسته فرستد و خردمندی پیشه کند، پیش از آنکه گردش روزگار او را همانند دارای ایران و فور هند سرنگون سازد. پس نامه با مهر مشکین بسته گشت و پیک تیزپای به سوی دربار قیدافه روانه شد.
چون نامه به دست قیدافه رسید و آن را خواند، شگفت‌زده گشت اما بیمی به دل راه نداد. بانوی دانای اندلس نطق گشود و نخست دادار جهان را که پدیدآورنده زمین است ستود. سپس در پاسخ، قلم بر کاغذ راند و یادآور شد که پیروزی اسکندر بر دارا و فور نباید او را مغرور و گردن‌کش سازد. قیدافه پرده از شکوه و توانمندی خود برداشت و نوشت که فرّ و بزرگی، گنجینه و لشکر او بسی برتر از پادشاهان دیگر است؛ پیلان و سپاهیانی بیشمار تحت فرمان فرمانروایان زیردست اویند که اگر گرد آیند، جایی برای نشستن بر این زمین نخواهد ماند. قیدافه لاف و گزاف اسکندر را نکوهش کرد و اعلام داشت که هرگز سر بر آستان قیصران فرود نخواهد آورد و از هیچ تهدیدی نخواهد هراسید. پس بر آن پاسخ دندان‌شکن مهر زرین نهاد و پیک را چون باد روانه دیار اسکندر ساخت.