چون اسکندر از هر گوشه گیتی شگفتی‌ها فراگرفت و گستره دریاها را دید، لشکریان خویش را روانه دیار مغرب ساخت. در پس راهی دراز، شارستانی عظیم و شگفت پدیدار گشت که مردمانش درشتی‌هیکل، سرخ‌روی و زردپوی بودند؛ مردانی که همگی آماده نبرد و دلاوری می‌نمودند. آنان چون سپاه شاه جهان را دیدند، مطیعانه پیش آمدند، سر فرود آوردند و دست اطاعت بر سر نهادند. اسکندر از سالار و بزرگان آن دیار جویا شد که در این بوم و بر چه شگفتی پنهان است.
پیری کهن‌سال و جهاندیده قدم پیش نهاد و گفت: «ای شهریار نیک‌اختر، در آن سوی شهر آبگیری پرآب جای دارد که هیچ کس از آن جام مرادی ننوشیده است. چون خورشید خاور به ژرفای آن دریا می‌رسد، ناگهان در دل آب فرو می‌رود و ناپدید می‌گردد و از آن پس جهان در ظلمتی تیره فرو می‌افتد. مردان دانا و پرهیزگار آورده‌اند که در دل آن تاریکی بی‌پایان، چشمه‌ای زلال جای دارد که خردمندان آن را «آب حیوان» می‌خوانند. هر کس از آن آب بنوشد، نامیرایی یابد و جاودانه گردد؛ چشمه‌ای که سرچشمه‌اش از فردوس برین است و شستشو در آن، تن را از هر گناه پاک می‌سازد.»
اسکندر اندیشناک شد و پرسید که چهارپایان در چران تاریکی سهمگینی چگونه گام برمی‌دارند و راه می‌یابند؟ پیر پرهیزگار پاسخ داد که باید بر کره‌اسبان چهارساله نشست که در تاریکی هوشیارترند. پس اسکندر چوپانان را فرمان داد تا رمه‌های اسبان را به لشکرگاه آورند و از میان آنان ده هزار باره چابک و چهارساله برگزید تا لشکری آماده برای سفر به دل تاریکی شگفت‌انگیز فراهم آورد.