فرستادگان از نزد اسکندر به دربار شهریار هند بازآمدند و پاسخ اسکندر را بازگفتند. شاه هند از نپذیرفتن آتش جنگ و رهایی یافتن کشورش از گزند سپاه روم، شادمان گردید. او صد تن از فرزانگان، موبدان و گویندگان روشن‌روان هند را برگزید و در گنجینه‌های دیرین خویش بگشاد. تاجهای گران‌بها، گوهرها، جامه‌های دست‌نخورده و بارهای بی‌شمار از سیم و زر بر سیصد شتر بار کردند. مهد پرنیان و زربفتی از چوب عود تر بر فیلان بنهادند و فغستان، دختر زیباروی خویش را همراه با فیلسوف دانای هند، پزشک بی‌همتا و آن قدح شگفت‌انگیز و پرنوش روانه ساخت. فغستان اشک‌بار از میهن خویش جدا شد. چون دختر شاه هند به مشکوی اسکندر درآمد، زیبایی افسون‌گرش همچون سروی سرافراز و ماهی رخشان درخشان شد. اسکندر با دیدن آن قامت سروگون و چهرهِ چون گل ارغوان، نهان از همگان پروردگار دادگر را سپاس گفت که چنین خورشیدی بیافریده است. سپس، شاه بزرگان و موبدان لشکر خویش را گرد آورد و فغستان را به آیین مسیحا و پیمان زناشویی راستین در بر کشید و آن‌چنان زر و دینار بر سر آن ماهرو افشاند که زمین از سیم و زر گران‌بار گشت.