پس از آنکه پیکر داراشاه بر آیین شهریاران در خاک آرام گرفت، اسکندر دبیری چابک‌دست فراخواند و فرمان داد تا قلم چینی و حریر رومی پیش آورند. دبیر، خامه بر حریر نگاشت و نخست نامه‌ای از سوی اسکندر به مادر روشنک نگاشت. اسکندر در این نامه آفرین بر یزدان فرستاد و از روزگار و سرنوشت ناپایدار سخن گفت که چگونه دارا به دست بندهٔ خویش کشته شد، هرچند که اسکندر پیش از جنگ آشتی می‌جست. او یادآور شد که مرگ همچون باد خزان است و آدمی مانند برگی بر افکنده؛ و اکنون جهان سراسر زیر فرمان اوست. اسکندر سپس به وصیت دارا اشاره کرد که بر دم واپسین، دخترش روشنک را به او سپرده بود تا همسر و بانوی کاخ او گردد. او از مادر روشنک خواست تا دختر را همراه با پرستاران، دایگان و بزرگان ایران و در پناه موبد اصفهان، با شکوهی سزاوار فرزند شاهنشاهان به سوی او بفرستد. همچنین پیمان داد که فرمانروایی و آسایش اصفهان و دیگر سازمان‌های کشوری بر همان بنیاد دادگرانهٔ دارا باقی بماند.
سپس اسکندر نامه‌ای دیگر، سرشار از ستایش و مهر، به خود روشنک نگاشت. او نخست پروردگار دانای جهان را سپاس گفت و افزود که از گوهر پاک شهریاران جز مردم پارسا و بافرهنگ نزاید. او روشنک را به نیکی و خردمندی ستود و گفت که پدرت در واپسین لحظات، تو را به من سپرد. اکنون کاخ و شبستان من چشم‌انتظار توست تا بر سریر بانوان بنشینی و تاج سروری بر سر نهی. اسکندر از او خواست تا با دلی روشن و جان آزرم‌جوی روانه گردد تا بر مسند بانوی نخست فرمانروایی بنشیند. چون نامه‌ها نگاشته شد، فیلسوفی تندرو پیام‌ها و خواست‌های شاه جهان را به مقصد رسانید.