پس از ماه روزگار که بر کرانه‌های دریا گذشت، اسکندر رزم‌خواه گردونه‌های سپاه را به حرکت درآورد و بیابان‌های دراز را زیر پا گذاشت. چون منزل‌به‌منزل پیش رفت، به خک حلوان رسید؛ شهری مایه ور و آبادان با باره‌های استوار. بزرگان و خردمندان شهر با نثارها و هدایای فراوان به استقبال شهریار جهان شتافتند. اسکندر از احوال آن سامان پرسید و جویا شد که در این سرزمین چه چیز شگفت‌انگیزی نهفته است. دانایان حلوان پاسخ دادند که از این مرز به بعد، جز سختی و درویشی و رنج بیابان به دست نخواهد آمد و فرجامی جز باد تهی ندارد.
شاه جهان چون این سخن بشنید، درنگ نکرد و لشکر از حلوان به سوی سرزمین سند کشید. در آن سو، سواران سندی که از نبرد با فور دل‌خسته و کینه‌توز بودند، با یارانه دلاوران هندی به خون‌ریزی دست برآوردند. پیلان جنگی و غلغله زنگ‌ها و بانگ کرنای در پهنای دشت طنین‌انداز شد. سالار سندیان پهلوانی بود بنداه نام، سرافراز و پر غرور. دو سپاه درهم آمیختند و رزمی چنان سهمگین درگرفت که زمین از کشته‌شدگان چون کوه گشت. چون پرده شب بر دشت فرو افتاد، هیچ سوار سندی بر پای نمانده بود. اسکندر لشکریان را در پی فراریان راند و هشتاد و پنج پیل جنگی، تاج‌های زرین، تیغ‌های هندی و گنجینه‌های بی‌شمار به چنگ آورد.
مردم بوم و بر، از پیر و زن و کودک، گریان به درگاه اسکندر آمدند و او را پند دادند که بر این دیار بد نسازد و بداند که روزگار شهریاری نیز سپری خواهد شد و خوشا کسی که گیتی را به بدی نسپارد. اما دل اسکندر بر آن خستگان نسوخت و از مهر چهره ننمود؛ او شمار بی‌شماری از ایشان را به اسارت گرفت. سپس از راه بست روی به نیمروز نهاد و روی گیتی را از دشمنان پرداخت و از آنجا روانه دیار یمن شد.
چون خبر ورود جهانگیر به شاه یمن رسید، او با بزرگان خویش با هدایای بس گران‌بها به پیشواز آمد؛ ده شتر از بردِ یمانی، پنج شتر از دینار زر، ده شتر از درم سیمین، هزار سله زعفران، جام‌های زبرجد و لاژورد پر از یاقوت‌های زرد و سرخ و مرواریدهای ناسفته به پیشگاه سراپرده شاه آوردند. اسکندر شاه یمن را بنواخت و او را بر تخت نزدیک خویش بنشاند. شاه یمن بر او آفرین خواند و وی را به مهمانی فراخواند. اسکندر نیز شاه یمن را ستود و برایش اندیشه و خرد جاوید خواست و چون بامداد برآمد، آواز سپاه و شیپورها گیتی را پر ساخت.