اسکندر سپاه شادمان خویش را به پیش راند و بزرگان بیداردل و دانای کشور را گرد آورد تا به شهری بی‌کرانه و پرشکوه رسید؛ شهری آراسته به کاخ‌ها، ایوان‌ها، باغ‌ها و میدان‌های فراخ. چون سپیده‌دم بردمید، شاه بی‌سپاه خویش به نزدیکی چشمه‌ای شتافت که دهقانان آن را «حیوان» نامیده بودند. وی تا شامگاه در آنجا به تماشا نشست و با غروب خورشید در چشمهٔ لاژوردین، از قدرت پروردگار غرق شگفتی شد. با رسیدن شب، اندیشهٔ یافتن آب حیات جانش را لبریز کرد.
شاه اسکندر مردانی شکیبا و سخت‌کوش از میان لشکر خویش برگزید، توشه‌ای چهل‌روزه بربرداشت و خضرِ فرزانه و پاک‌نهاد را که سرآمد نامداران بود، پیشرو و رای‌زنِ این راه گردانید. شاه دو مهرهٔ جادویی و تابناک، که چون خورشید شب تاریک را روشن می‌ساختند، پدید آورد؛ یکی را به خضر داد تا در پیشاپیش حرکت کند و راهبر جان خویش باشد و دیگری را خود برداشت تا روشنی‌بخش لشکرش در ظلمات گردد.
پس نبردآزمایان با غریو «الله اکبر» وارد تاریکی شدند. دو روز و دو شب بی‌آنکه لب به خوراک بزنند یا بیاسایند، راه پیمودند، تا اینکه در روز سوم به دوراهیِ پر از تاریکی رسیدند. در این میان، راه خضر از اسکندر جدا شد؛ خضر به یاری و هدایت یزدان پاک سرچشمهٔ آب حیوان را یافت، تن و سر در آن چشمهٔ روشن شست، از آن نوشید و به زندگی جاویدان دست یافت و ستایش‌کنان بازگشت، در حالی که اسکندر در تاریکی دیگری راه گم کرد...