چون فرستادهٔ اسکندر با پیام شاه پیشین بازآمد، اسکندر دیگربار او را فرمان داد تا برسانیدن شتاب کند و از کید ببپرسد که آن چهار شگفتانهٔ رازآمیز که جهان هرگز مانندش را ندیده چیست. پیکِ بادپا چون آذرخشی راه بپیمود و به بارگاه کید رسید. کید شهریار، مجلس از بیگانگان بپرداخت و با مشاوران و فرستاده به گفتگو نشست و حرمت بسیارش نهاد. آنگاه راز چهار گنج خویش را چنین برشمرد: نخست دختری در نهانخانه دارم که از پاکی و زیبایی، آفتابِ گردون در برابر چهره‌اش تار می‌نماید؛ گیسوانی چون کمندِ قیرگون و گفتاری گلفشان دارد که هوش از سر خردمندان می‌رباید و در عین حال مظهر آزرم، پرهیزگاری و یزدان‌پرستی است. دوم جامی دارم جادویی که چون از می یا آب سرد پر شود، اگر ده سال پیاپی شاه و ندیمان از آن بنوشند، یک قطره از مایع آن کاسته نگردد. سوم پزشک جوانی دارم که تنها با نگریستن به سرشک یا قطره‌ای از تن، تبار بیماری را می‌شناسد و شاه را از هر دردی ایمن می‌سازد. و چهارم فیلسوفی دانشمند که رازهای گردون، گردش خورشید و ماه و کلیهٔ حوادث آینده را بر شاه آشکار می‌کند. فرستاده چون این پاسخ‌های شگفت را بازآورد و بر اسکندر بخواند، دلِ جهاندار چون گل شکفته شد. اسکندر گفتا اگر این سخنان راست باشد، این چهار گنج بهای تمام جهانند؛ پس روانه ساختن آن‌ها جانِ تیرهٔ مرا روشن خواهد ساخت و من نیز هرگز به سرزمین او تاختن نخواهم برد و سپاه خویش را باز خواهم گرداند.