چون کیخسرو، شهریار پاک‌دین و والامقام کیانی، بر آن شد تا پاداش فداکاری‌ها و پهلوانی‌های بی‌بدلیل جهان‌پهلوان رستم را پاس دارد، فرمان داد تا دبیرِ دیوان با مشک، عبیر و ابریشمین‌کاغذ به پیشگاه آید. دبیر نگارشِ عهدنامه‌ای شکوهمند را بر آیینِ شاهانِ دادگر آغاز کرد؛ منشوری عطرآگین و والامقام برای سپهبد پیلتن، آن خدیوِ نستوه که در هر انجمنی به مردانگی و گوهرِ اصیل ستوده می‌شد.
در آن فرمانِ زرین ثبت شد که رستم تا هماره سرور و پیشروِ جهان، سالارِ هوشیارِ سپاهیان و فرمانروای مطلقِ کشورِ نیمروز باشد؛ سپهداری پیروز که وجودش روشنی‌بخش لشکر ایران است. پس از آنکه بر این پیمان‌نامه مهرِ زرینِ کیانی نهاده شد، کیخسرو منشورِ حکومت را به رستم سپرد و او را آفرین گفت و دست به دعا برداشت که: «زمین به نام و نیروی رستم همواره آباد و خرم باد!»
در آن مجلس، بزرگان و دانشمندانی که همراه زالِ سپیدموی به دربار آمده بودند و زیج‌ها و جداولِ نجومی را برای سنجش اختران در کنار داشتند، مورد تفقد شاهانه قرار گرفتند. کیخسرو بر یکایک آنان خلعت‌های فاخر، گنجینه‌های سیم و زر و جام‌هایی مالامال از گوهر‌های تابناک بخشید تا همگان با دلی شادمان و سرافراز از پیشگاه شهریار بازگردند.