داستان دوازده رخ

پس از پایان یافتن نبرد دوم، گرازه، پهلوان گرد و ستبر ایرانی، به عنوان سومین مبارز از نبردگاه دوازده رخ گام به میدان نهاد تا با سیامک تورانی به پیکار پردازد. دو گرد دلاور با نیزه‌های برکشیده و خروشی هم‌چون پیلان مست بر یکدیگر تاختند. آنگاه که ضربات تیز نیزه‌ها بی‌نتیجه ماند، گرزهای گران و سنگین کینه‌ورزی را برگرفتند و هم‌چون شیران ژیان بر سر و پیکر یکدیگر فرود آوردند. شدت نبرد و تفتیدگی کارزار چنان بود که زبان‌هایشان از شدت عطش پاره‌پاره گشت و پیکار در تنگنایی سخت و نفس‌گیر فرو رفت.

چون نبرد سواره به درازا کشید و هیچ‌یک تسلیم نگشت، هر دو پهلوان از اسب فرود آمدند و دست در در پی افکنده، به کشتی تن‌به‌تن پرداختند تا گرد کین از زمین برانگیزند. گرازه با نیرویی شیرآسا دست پیش برد، سیامک را بگرفت و او را هم‌چون باد بر زمین کوفت؛ چنان ضربت سهمگینی که استخوان‌های گرد تورانی خرد شد و جان پاکش از تن پرکشید. گرازه بی‌درنگ پیکر بی‌جان سیامک را بر اسبش ببست و خود هم‌چون آذرگشسب سرکش بر زین نشست. مهار اسب دشمن را به دست گرفت و با درفش پیروزی که در مشت داشت، خروشان و نعرە‌زنان به بالای تپه بازآمد؛ در حالی که بر گودرز سپهسالار و پهلوانان ایران‌زمین آفرین می‌خواند.