چون پیران ویسه دید که کشته‌شدگان دو سپاه بر روی خاک افتاده‌اند و دشت نبرد از خون دلاوران رنگین شده، خرد خویش را به داوری خواند و دبیر را پیش طلبید تا نامه‌ای آشتی‌جویانه به سپهسالار ایران، گودرز کشواد، بنویسد. سرنامه را به ثنا و آفرین جهان‌آفرین آراست و از کردگار طلب کرد که سایه کین را از میان دو لشکر برچیند. پیران در نامه یادآور شد که فرجام خون‌ریزی جز نفرین روزگار و رنج روان نخواهد بود، و اگر ایرانیان پاسداشت مرز و کینه‌جویی گذشته را می‌خواهند، او آماده است تا با ارسال پیک به نزد افراسیاب، تمام مرزهای باستانی عصر منوچهر را بازگرداند. او پیشنهاد داد سرزمین‌های غرچگان، بست، طالقان، فاریاب، بلخ، پنجهیر، بامیان، گوزگانان، بدخشان، دشت آموی، ترمذ، بخارا، سغد، نیمروز، کابل، کشمیر، قندهار و الانان تا بر کوه قاف، همه و همه بی‌هیچ جنگ و لاف به کی‌خسرو سپاشته شود تا آتش کینه فریدون و ایرج فرو نشیند.
پیران نامه را مهر کرد و فرزند دلاور خویش، رویین، را با ده سوار برگزیده روانه سراپرده گودرز ساخت. رویین چون به اردوگاه ایرانیان رسید، گودرز به گرمی از او استقبال کرد، او را در آغوش کشید و احوال پیران و تورانیان را جویا شد. سپس دبیر گودرز نامه پر از پند و آشتی‌جویی پیران را برخواند. نامداران و بزرگان ایران از চرب‌گفتاری و خردورزی پیران شگفت‌زده شدند. گودرز به رویین اکرام نمود و دستور داد تا سراپرده‌ای خسروانی با دیبای رومی و خوان‌های زرین برای او و همراهانش بیارایند. سپس پهلوان سالخورده ایران یک هفته کامل با موبدان و رای‌زنان خردمند به مشورت نشست تا پاسخی استوار و کینه‌توزانه پدید آورد که بطلان حیله‌های دشمن را آشکار سازد.