داستان دوازده رخ

پیران ویسه، سپهسالار سپاه توران، غمگین و کینه‌خواه گام به رزمگاه نهاد. چون چشم او بر گودرز کشوادگان افتاد، زبان به سخن گشود و از کشتارهای بی‌شمار و تباهی سپاهیان دو کشور نالید. او به گودرز گفت که روان سیاوش از دود و آتشی که بر توران‌زمین برمی‌خیزد سود نخواهد برد، چرا که او در آن گیتی جایگاه پاکان را یافته است. پیران پیشنهاد کرد که به جای به خاک و خون کشیدن هزاران رزم‌آور، دو لشکر کنار بکشند و سران دو سپاه به همراه پهلوانان برگزیده تن‌به‌تن به نبرد بپردازند. پیران پیمان بست که اگر به دست گودرز کشته شود، تورانیان تسلیم شوند و اگر گودرز به دست او افتد، سپاه ایران بی‌هیچ گزندی بازگردد. گودرز با شنیدن این سخنان نخست به ستایش یزدان پاک پرداخت و نام کی‌خسرو شاه را گرامی داشت. سپس پیران را به یاد بی‌وفایی‌اش در پیمان سیاوش و بی‌رحمی افراسیاب انداخت؛ اما در پایان خواستِ پیران را با جان و دل پذیرفت و اعلام کرد که سال‌ها در آرزوی چنین روزی بوده تا در سالخوردگی، تن‌به‌تن با پیران پیکار کند و کین کسان خویش را بازستاند.