چون چهارمین روز از معطل ماندن دو سپاه سپری شد، بیژنِ گیو که آتش بی‌قراری و دلاوری در جانش شعله می‌کشید، جامه بر تن درید و خاک بر سر افشان به قلبگاه سپاه پناه برد و در برابر پدر ایستاد. بیژن از معطل ماندن سواران نبردآزما، زنگار گرفتن تیغ‌ها و بی‌حرکتی سپاه ایران شکوه‌ها کرد و پنداشت که گودرزِ جهان‌دیده پس از فاجعهٔ پشن و لاون و داغ فرزندان، دل از نبرد برکنده و به شمردن ستارگان دل خوش کرده است. بیژن از گیو خواست تا هزار سوار زبده به او سپارد تا بر کمینگاه تورانیان تتاوز کند و گرد از ایشان برآورد. گیو از شور و همت فرزند خندید و دادار پاک را سپاس گفت که فرزندی چنین دلیر به او ارزانی داشته است؛ با این همه، فرزندش را اندرز داد که بر نیای خویش خرده نگیرد، چرا که گودرز سرداری سالخورده و آزموده است که می‌خواهد ترکان را از پناهگاه کوهستان بیرون کشد و با سنجش چرخش ستارگان، زمان فرخندهٔ پیروزی را دریابد. بیژن با شنیدن این اندرزهای حکیمانه، سر فرود آورد، رای نیای بزرگ خویش را پذیرفت و قرار گذاشت که زره از تن به در کرده، به نوشیدن می پردازد تا روزی که جهان‌پهلوان او را به میدان کارزار فراخواند.