فریبرز دلاور، شاهزاده کیانی، چون شیری ژیان از میان صفوف لشکر ایران برون تاخت و رو به سوی کلباد ویسه آورد. کمان خویش را به زه اندر کشید و تهمتن‌وار به پیش راند، اما چون تیرش آن‌گونه که می‌خواست بر نشانه ننشست، بی‌درنگ شمشیر آبدار خویش را از نیام برکشید. با دست راست تیغ پرنداور را برافراشت و چنان ضربتی سخت بر گردن کلباد فرود آورد که پیکر آن پهلوان تورانی تا کمرگاه به دو نیم شد. فریبرز از تکاور خویش فرود آمد، کمند کیانی را از فتراک زین بگشود و تن بی‌جان کلباد را استوار بر باره بست. سپس بر زین نشست و به فراز تپه برآمد و با بانگی رسا و پیروزمندانه فریاد برآورد که سپهسالار ما همواره فیروزبخت باد و دلِ تمامی بدخواهان شهریار، خسته و ترسان!